# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/1665036141:0144
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/1665036141:0144?run=74
# Title: Theologorum Academiae Duisburgensis Johannis Claubergii Et Martini Hundii Disputationes Selectae (shelfmark Leibn. Marg. 183)
# Folio 126, page id 1665036141:0144
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=1665036141&page=144
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/1665036141/jpgs/default/00000144.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 41 lines, status machine
# Lines: 41 recognised, mean confidence 0.92
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

a 
IIO N DEF D ES P.
Y.
e sermones scriptura, imo ipse Deus, ad eorum auditum e lectione
nos excirare es formare jubent: ita ue hric unus canon plerasque alias
interpretandi regulas quodammodo compleccatur.
TII. Arcumentum palmarium, quo regulam hranc nostram con-
FrMAINS, ex naeura, proprieratibus e incentione illius, qui la-
cras scripturas condidit ex hominibus decic, in iisque loqui cense-
tur, nempe ipsius Dei pecitur. Onemadmodum enim eX eo, quod
Deus, qui incellectum ee judicium ad intelligendum ex judican-
dum hominibus dedie, propter reracitatem, bonitatem ex sideli
eacem suam nec potest, nec rule fallere, philosophri concludune,
ea omnia, quae clare ex distincte incelle ctu suo homines percipiune,
este rera, neminemque in iis, quae per rectum judicii ulum (qui
est non nisi declare ec distincte perceprisjudicare) astirmat vel ne-
BaE, errare; sic ex eo, quod Deus, qui hominibus S. Scripeuram
ad crudiendum eos ad Caluirem pro milericordia sua largitus elt, neq;
Potestneque rulc Fallere, merico nos collisimms, illud omne (quod
quantumcunque illud siE) pro rero e a Deo rerelato habendum
esse, quod per rerba Scripeurae illius, eorumque potestatem, hoini-
num recte accendencium animis ec conscientiis ingeritur; Obquam
enim rieturem Deum non decet, adeoque ipse non rultnequepo
rest nos Fallere per cognoscendi e judicandi Facultares à se conces.
Eas, ob eandem etiam non decor cum, adeoque nec ipse vult ne
que porest nos tallere per cognolcendi ex judicandi principium et
normam a se datam; quae perfectio prohibet, ne nos fallac dando
incellectum e illi imprimendo signa rerum interna ex Formalia l.
ideas, cadem impedie, quo minus id faciat dando seripturam; in
qua expressie signa rerum excerna ex materialia P. Voces.
IV. Sed quo Facilius _ clarius hoc argumentum intelligatur e
etticacius lectoris animum convineae, id paulo plenius explicare
non inueile ridetur. Primo igitur considerandum est, Deum, (qui
Cacrarum Literarum auctor, ec per eas homines ad lalurem eruidi-
re relle, hic supponitur) esse omniscium, qui ue nihil nescie, ita
pertectistime scint rocum, quas ex insticuro e utu, e in taliser-
inonis ordine locoque posicae, habeane signiticationes, quem con-
ceptum in hrominum audiencium mencibus excitare valeant, quid
e quancum inde concludi legitime quent quieque adeo ex illis o-
mnibus ad hanc rel illam cosirationem eliciendam sine commodil
FiX. Domine, inquic AusuSinus lib. 22. CoHFSH. Cap. 32. qui Dous