# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/1665036141:0213 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/1665036141:0213?run=74 # Title: Theologorum Academiae Duisburgensis Johannis Claubergii Et Martini Hundii Disputationes Selectae (shelfmark Leibn. Marg. 183) # Folio 195, page id 1665036141:0213 # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=1665036141&page=213 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/1665036141/jpgs/default/00000213.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 40 lines, status machine # Lines: 40 recognised, mean confidence 0.93 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. DE CONSEOUEMTLIS RXS: SCRLPTURR. quiritur ad rei alicujus, e sic quoque articuli fidei, destructionen Ouam ad ejusdem constructionem, ad non esse, quam ad essc. IX. Deinde Bellarm. lib. 3. de justitic. cap. 2. cum aliis eriden- riam e certitudinem fdei Facit debiliorem cerrirudine e evidentia experientia, scientia e intellisentia; ea enim illis debilior philolo- phice loguendo es propolitio, quae à demonstratione remotior, &e LiC, qua nititur authoritare, debilior ca, quae ratione tultaeA. Flis isitur judicibus Conclusio, de qua disputatur, semper exicfi- dei: _ si hoc axioma Logicum eo ulque exrendendum cst, qua ratione illis conclusio pocuic dici theologica ex commode divina part. TF, CIV. 5, T03, P. 103. quibus pramissa racionis est debiliorrere- lata? Sed randem non permittum accuratiores Logici, ut hic ca- non porrisatur ultra quantitarem e qualitarem Losicam conclusio- nis in syllogilmo perfecto ex simplici, vel quod idem est, ultra debilitatem necationis ex particularitalis. Z. OuarTO GUXTUE, qui conclusio hinc denominari possit pocius super- naturalis fidei, quam nacuralis es rationis, cum non maxis a Scriptu- ra, quam nacurae praemisa, sed ab utraque aequaliter dependeat; e in- tellectus aequaliter determinetur ad asensum conclusionis per utram que prae- missam. Respondemus, conclusio, ut est conclusio, aequaliten dlependet ab utraque pramissarum: quod eadem est (pCFHatUT- lis ex Adei _ Sic denominatur, habet à Cola praemisei, quae eA Scriprurae, in qua continetur. Sicut, licet conclusio ab utraque prxe milla pendeat, tamen ab una eantum accipie determinationem e denominationem, ut si _ dicatur nesans, particularis exc. Intans ab utroque parente est, quod sanctus appellatur ab Apostolo, habet ( non ab utroque, saltem ab alterutro: quod eadem conclusio nON appellatur racuralis, licet altera praemislarum naturx sic, inde est, quod non Toleamus ea naturalia appellare, quae non à sola natuITE Proticileuntur, ve in praecedentibus docti lumus. Sic ue intelle Cus ad assensum ab utraque praemissa determinetur, quod LaMeM ilte astensus fides appellatur, non scientia, est à proposirione seri PtuTae: Hrocque sensu modo Majorem, modo Minorem; fendamenUM ese non debet rideri a WV alenbursiis p. TOT. part. II, Cap. A. 5. 6. - Nu. CIII. Led uc Veritas agnolci _ recipi, quemactmodum in- tans, modo a patre, modo à matre, modo ab utroque habet, uE sic lanctus, e conclusio modo à Mlajore, modo à MinOZC, ut sic neggns ec parricularis. L. Ouii