# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/1665036141:0218
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/1665036141:0218?run=74
# Title: Theologorum Academiae Duisburgensis Johannis Claubergii Et Martini Hundii Disputationes Selectae (shelfmark Leibn. Marg. 183)
# Folio 200, page id 1665036141:0218
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=1665036141&page=218
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/1665036141/jpgs/default/00000218.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 41 lines, status machine
# Lines: 41 recognised, mean confidence 0.93
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

200
EIV N D YF D F S P. VITI.
modo explienimus) controrersiarum Adei unicus judex est, de ma
nec, ecto, quod nullibi doceat hanc regulam, quam sibi Adrerla-
rii (Num. CVT.) in ea octendi postulant: Conclusio deducta ex antece
denri, cujus allera propositio non est Scriptura, sed rationis tantum, est
fidei sen verbum Dei.
TIT. Ouid: eAtne necesse, uc, quando Deus conscientix nostre
variis rericatibus (inter quas etiam illae, quas in consequentiis no
ArIS CZ HAEUPA MUEHaMUE, nam peaesupponitur hic eas este neces
Sarias, cerrase evidentes, Append, O. TT. NuM. ZVTTI. P. X27.
instruecae loquitur; verborumque luorum senlum scrurari jubet
diserre ac seorsim addat; quod conseientia, beneficio lueis rexica-
cum jam perceptarum, verbis ejus dictumesse scrutando non porest
non intelligere; id quoq; ejus rerbis de à se dicier ab eadem conscien-
tia credi debere? Nonne hoc ipsum omne Dei alloquium praesup-
Donit: vel estne possibile, ut Deus omnilcius aliquid verbis siis
dicat, aue dicere a nostra conscientia naturxe principio adjuta vere
deprehendatur, quod non sic ejus rerbum, vel sic praeter ejus
mentem ex intentionem? Sane misellis hominibus nOn FaTO cre
nit, ut effutiant, imo peaemeditari dicane, ex quibus aliquid le
quitur, quod nollene pro suo haberi, sed illude imbecillitate cst,
quod non ubique rident, quid ex quo sequatur, vel a recta ra-
tione concludi possie: purasne isitur Deum esse similem tui ? P sal. 50.
VL. 2T. eAtne ei rolupe nos tallere, ut dicat nobis, quae dum ab
eo dicta esse recte intelligimus e credimus, misere Fallaurtamens
minime gentium; Ced quicquid ejus rerba significare postunt recta
rationi, id eriam signiticant ex quicquid mens nostra in iis dictum
esse clare E distinete percipit, id omnino omne Verbum Dei eAt,
nec porest mendacium esse ex reritate L. Joh. 2: 2T. uti id alias
deronstrariuS.
TV. POrTO, Si lana ratio vel conscientiaquemris doceret, Ver.
bum Dei esse, quicquid Romana Ecclesia uc Verbum Dei propo-
nie, nonne id quod proponis, uc verbum Dei Aide acceptandum (o-
rec? Fac isitur eandem docere, conclusionem deductam ex Ante-
cedente, cujus alcera propositio est Scriptura, altera rationistan-
tum, esse fidei, vel verbum Dei, nonne hoc pariter lutticere po-
EestE AE Vero id nON Eaneum Pana Fatio docet, sed, ut mperis
disputationibus demonstratum est, etiam ipla Mechodictarum rer-
ba; ne dicam eximios in Fectesia Romana alios Doctores.
V. Nimi-