# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/1665036141:0234
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/1665036141:0234?run=74
# Title: Theologorum Academiae Duisburgensis Johannis Claubergii Et Martini Hundii Disputationes Selectae (shelfmark Leibn. Marg. 183)
# Folio 216, page id 1665036141:0234
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=1665036141&page=234
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/1665036141/jpgs/default/00000234.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 41 lines, status machine
# Lines: 41 recognised, mean confidence 0.92
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

IV N D T +
D E5P. X.
inde non sequeretur, quod eodem tempore posset esse sanum (x agrum, vi
vum e morcuum.
ZII. AC vero primum, quod respondent, est lic à regssvorvoor
ipsis enim Fatentibus Num. CVIII. CIX. de eo in prioribus ita 2
ctum est, ut hic de eo non quaeratur amplius: dispuratur hoc in
loco tantum de praemisarum Veritace, vel Gyllogismi Formâ, qua
Calra esC poltume, eti nihil ex Scripturis continerene. Trague hac
responsio nihil ralet ad ostendendum hunc defectum, etiamsi ca-
cera raleret; sed accedie, quod cum syllosilmi prioris Major, quae
nesata eAt, sic natura, eam ex Scripturis probare nullatenus ne-
cesse erat; nec hoc reformatio nostra per Scripturas aut theolori-
carum demonstrationum natura postulabat, uti hoc necuror Lco-
50 Adrerlariorum jam in superioribus rejectum est.
ZIII. Deinde Majorem cransire patiuneur, si intelligatur de Cor
pore corruptibili. Negant rero si de gloriolo, quamobrem qua-
Co? quia, inguinne, illud non cangit quaestionem; hoc rero tansit.
Scilicet quories nostra quaectionem (ulcus) tangune pertrict a Fron-
te, ex praecepto hujus artis, nulla ratione additâ neganda (uIe,
hoc enim est ostendisse notorie falsa esse. Porro corpus Christiin pri-
ma caena Cuiene gloriolumEtransibitne ibi e non tanger quaectionem,
S COrpuS, quod est e manet aliquamdiu in ore rel Romacho Pe-
eri, posset esse eodem tempore in ore vel Homacho fudae, 70-
hrannis, imo ipsius Christi _c. sequeretur hoc ablurcum, quod
eodem tempore posset esse lanum ec acrum _c. Sed intellisamus
Cane Majorem de gloriolo Corpore. I. Cum One COrpUSfnitum
Singulare orranicum ex humanum procul dubio sic esencix Peu
extentionis tinita, necesse eA ur extremae E ultimae in eo dentuE
Partes, quae illud ita termiment ec quali claudane, uc exera illas
nilla ejus pars, multo minus tocum exiltat vel existere postit;
nam quid aliud est esse finitum corpus seu Anieae extensionis? II.
Si non potest esse exrra essentia ux terminos, etiam extra illos
locum rel spatium occupare non potest, quo pacto enim spacium
Occupabie, ubi esse velexistere nullo modoporeste III. Cum olo-
ria non magis auferat corpori essenriae rel extensionis finicudinem,
quam corruptibilicas illi candem larsita est, gloriolo xque revu
snabit esse in pluribus locis simul, ouam corrupeibili. IV. Cum
Poriolo non magis repugnet simul elle xgrum e lanum ecc. quam
esse in calo ex tamen simul etiam in terra in illo miterrimo sub
speciebus