# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/1665036141:0401
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/1665036141:0401?run=74
# Title: Theologorum Academiae Duisburgensis Johannis Claubergii Et Martini Hundii Disputationes Selectae (shelfmark Leibn. Marg. 183)
# Folio 383, page id 1665036141:0401
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=1665036141&page=401
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/1665036141/jpgs/default/00000401.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 40 lines, status machine
# Lines: 40 recognised, mean confidence 0.96
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

DENOVITATE DOOMAROM TN TMEOL.
cificii primis Reformatoribus objicere solebane, eadem eriam tric
respondere, quae Pheolosi nostri pro Primorum Retormacorum
causa e detentione Pontiticiis eosnoritatis acculantibus e damman-
ribus respondere solene. Sic rero pro iis Dallaus de rero utu Patrum
lib. TF. Cap. VI. Pa5. 363. Protestantes nullam sibi privatam revelationem
arrosant; nullam arcanam traditionem jactant; nullum novum doctrina
Principium obtrudunt. Vuo, eoque antiquissimo ex maxime authentico
Christianismi instrumemo, vecere scilicet e novo Testamento, nicuneur. Non
nego quaedam eos, sed pauca, in locorum scripturae expositionibus afferreo
quae vix in Patrum scriptis occurrant. Sed ea, quod non sint ad fidem ne-
cessaria argumento a Patrum silentio dueto refelli valide non posunt. Mul
ea enim tempus ex experientia, multa ipsae Patrum regula, imo etiam in
terdum hallucinationes, in divina revelatione aperuerunt, quae olim obscu-
riora ac difficiliora erant. Duis nescit Pyemaum sisantis humeris imposi-
tum altius ex tongius, quam sisancem ipsum prospicere? Ridiculus esset
qui que prospicit pumilio in rerum natura existere ideo negaret, quod ea
sisas non vidisset. Neque sanior esset si quis Premaum arrosantia accu
saret; quod ea sibi visa referret, de quibus nihil sisas dixerat, qui, etse
ista ipse non uidit, effecie tamen ut ea Pysmaus videret; ita ut omnis hu-
jus cognirio illi quoque accepta ferenda sit. Fadem est nostri ratio, in-
quiunt Protestantes. Stamus in humeris procera illius es celsae antiquita-
tis. Traque quod potiori ac celsiori, quam ea fuit, loco (quanquam es
ipsius beneficio) sumus, eo fit, ut in Scripturis quaedam ultra quam ipsa
vidit intueri atque animadvertere possimus. Neque vero est, quod no-
bis id circo mulium placeamus; cum si quid ultra anciquitatem videamus,
id, ut plurimum, ipsi anriquitati debeamus. Itac ec sibi dicta esse
exictimet, quisquis, quae Patres ee Primos Reformatores scirisse
et docuisse non cornorimus, ideo proveritacibus dirinis ec Theo-
logicis habere dedignatur, ex viris doctis alirer sentientibus arrogan-
tiam exprobrat.
L. Cerre oportet eum, qui modo jam supra a nobis rejectorule
nos acquiescere debere in Majorum nostrorum sencentiis de com-
mentariis non tantum omnia, quae riri docti d orthodoxi ante
ipsum vera docuere, accuratillime legisse, nolle e memoridrene-
se; led ec apud se cerrum habere, cotum S. Scripturae chelaurum
ejulque diritias, illorum industria ad Fundum ulque exhrauctas esse.
uc nihil quicquam inde discendum novi retter; nullam polle dari
ullius textus lacri bonam versionem, quae priorum lagacicatem fu-
perie