# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/1665036141:0409
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/1665036141:0409?run=74
# Title: Theologorum Academiae Duisburgensis Johannis Claubergii Et Martini Hundii Disputationes Selectae (shelfmark Leibn. Marg. 183)
# Folio 391, page id 1665036141:0409
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=1665036141&page=409
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/1665036141/jpgs/default/00000409.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 39 lines, status machine
# Lines: 39 recognised, mean confidence 0.94
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

DE PERMTMTS TN TMEOL. OSURPANDIS.
o Solo Poni ee linguxe diserimine differre deprehendantur.
XIII. Dico de verbo ad verbum ee ue solius linguae es soni discrimen
appareat, ne, quae dicitur rertio, pocius sic aliqua paraptrasis.
quam rersio, masisque senlum interpretis, quam rerba ratis re-
Ferac. Nam ubi Interpretes non semper serrant rerborum hebrxe
orum e graecorum proprietarem; sed aliquando magis sudent (en
Cum eleganter sua lingua reddere, quam verba Contis, hc quando-
que uc non modo phraleos Scriptura emphalis exrenvetur, sed
etiam ue dun suum quisque sensum, quem iltis rerbis indicari exi-
simat, exprimie, rerum Scripturx sensum non reterat, led ille
alium pocius inferat.
XIV. Veristime Beza in doctistima digrectiono ad cap. 10. AC.
modo citata: Fo res jam devenit, ut qui Scripcuram e Graeco converrunt
in larinum; aut aliud aliquod idioma, quidvis sibi in interprecando licere
putent: quos si reprehendas, statim audies, interpretis officio funzi, non
qui verbum converrat e verho, sed qui sententiam exprimat. Ita fit, ut
dum quisque judicium suum libere sequi mavule, quam religiose SpiritusS.
incerpretem agere, plurima non tamconvertat, quam pervertat: cui libi-
dini es audacia nisi occurratur, na aut eso vehementer fallor, aut inra
paucos annos paulatim ipsarum quoque rerum possessione depellemur.
XV. Supponimus aurem hic, in Ecclesiae bonum ee propasatio-
nem non tantum licere, sed _ illorum, qui donum interpretan-
di e Egurrcias rur gncrocor accepetune, ofticium Ecclesix debieum
esse, lacras liceras in alias linguas convertere, ut ica omnis lingua Do-
minum resum Cbristum confiteatur Philipp. 2: 20 etque juret Jel. 45:
23. etiam populo Dei exorica ex peregrina Jel. 28: LT. Ut sentes ex in-
sulae clare doctrinam Dei intellisant ex cupide excipiant Z ephan. 3: 9.
sel. 4.2: 4. UE, quemadmodum jam olim Deus in Apostolis linguas
omnes Canetificarie e magnalia sua in iis elocutus est, ita XC nuNC
e in posterum magis massilque in omnibus linguis colebretur no-
men ejus. Supponimus praterea Deum Ecclelixe, (i in ea sic veri
tatis discendae amor, dacurum riros, qui habeane donum esunrcias
Cx T. COF. T2. EC 14.
XVI. Flarum aurem cranslationum bonarum verbis, phrasibus,
_ modis loquendi, rim verborum Fonris, quam cum pro le cum
in compolitione d collocatione habene, simplicistimé, plenistime de
Scopo conrenientistime signiticantibus si Theologus rerieacem my-
steriorum Dei alios docens uratur, dubium nullum est, quin eum