# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/1665036141:0419
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/1665036141:0419?run=74
# Title: Theologorum Academiae Duisburgensis Johannis Claubergii Et Martini Hundii Disputationes Selectae (shelfmark Leibn. Marg. 183)
# Folio 401, page id 1665036141:0419
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=1665036141&page=419
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/1665036141/jpgs/default/00000419.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 41 lines, status machine
# Lines: 41 recognised, mean confidence 0.92
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

DE PBRMLNTS TN THEOL. VSORPANDIS.
40L
iltis sapientia. Yl. 9. Conter serem. 23: 36. Mutastis verba Dei viven
tis, Fehovae exerciuum Dei nostri _ Z l. 27. Putant se facturos; ut po-
pulus meus obliviscatur nominis mei, id est, ut in rebus hdei et reli-
sione lua non ducaneur amplius mea ee verbi mei authoritate.
HTuc pertinet labium falsiloquam et lingua fraudulenta PFalm. X20.
XI. 2. 3. Flujus criminis rei peraguneur Sociniani ee Pontificii.
XXXV. Atque hic singularis quaedam Theologis commendatur
prudentia, qua critare debene, ne terminos, quos Philolophi e
Scholastici ad res naturales definiendas adhibuerune, e distinctio-
nes, quasiidem in rebus naturalibus inrenerune, temere rebus Theo-
losicis ex supernaturalibus applicene, maxime ubi simile exemplum
in rebus naturalibus non reperiri in confesso est. Nam sic tacile
Committitur, uc rebus supernaturalibus plus vel minus a nobis eri-
buatur, quam iistribuie serelatio, ex qua tamen unice carum n2-
tura innocelcere nobis porest, e videntur ablurde res supernatu-
rales in ordinem naturalium serocari. Verbi gratia, ubi de di-
cinctione erium in uno Deo, Patris, Filii ee Spiritus Sancti agi-
cur, quidam existimant eam neceslario esse vel realem vel rationis
cancum vel modalem. At quamris forte omnium reruin natura-
lium distinctiones ad istas species seu genera reterri poltine, nOS
eamen proxterea altirmare non suctinemus Patris, P’ilii ee Spiritus
S. distinctionem ad unam aliquam illarum necesario pertinere. Ec
cum nu la ex iis dirinarum Personarum discrimini adaequare ex 0-
inni modo respondeat, hujulmodi loquendi modis, qui cum rebus
non latis bene conremiune, haererici lape non parum in errore
EIO COnFrANEUE, ausa _ materia carillandi ec licisandi, imo my-
Reria illa ridendi e calumniandi suppeditatur eC augetur.
XXXVI. Deinde videndum, ne illae phrales ec voces sin am
bigua, significationis dubia ec ad Fallendum compararae: quales
LIE, quae apud omnes non eundem es certum detinitumque sen-
lim habene; sed ab aliis aliter accipiunEuT; quo pertinent quoque
ila qua multorum abulu contrminatae sunt, de incrustando errori
inserrire postune. Nam si eales in sermone Pheologico athibean-
EUIX, AC, uc quiris eas in suam erahat sententiam ee non raro pute-
tur dissentire, qui consentie, e consentire, qui dissencie, unde
nalcuntur logomachiae P. verborum pusnae, suspiciones et conten-
tiones inter doctores ex eorum auditores. i ujus commatisiter
minos et loguendi modos apud Scholalticos fere insinitos reperiri
t