# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/1665036141:0440
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/1665036141:0440?run=74
# Title: Theologorum Academiae Duisburgensis Johannis Claubergii Et Martini Hundii Disputationes Selectae (shelfmark Leibn. Marg. 183)
# Folio 422, page id 1665036141:0440
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=1665036141&page=440
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/1665036141/jpgs/default/00000440.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 39 lines, status machine
# Lines: 39 recognised, mean confidence 0.95
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

LLaBL2LL
DESF.
Verba quaedam Theolororum Kintelensium, de Corporis
Christi in S. Caena praesentia e orali ejus manduca
tione acentia, excerpta ex Lpistola Apolocetica.
dcultas Theologica Academiae Rinchelensis Fpistolae Apologe-
 Tica Pa5. 95. edic. in quare. Sic Pexibit:
Ze qu’d aurem dissimulemus, nimium quantum admirationis id habet,
qudd (Reformari) adeo a confessione praesentia corporis Christi in Fucha-
ristia alieno sunt animo: cum aliis mysteriis, quae multo incomprehensibi-
liora sunc, e cumprimis tremendo S. Frinitatis dosmati, quod Sociniani
majorem in speciem contradictionis insimulant, inconcuse fidem habere non
vereantur. Nimium quoque quam noxium est, sic viam monstrari ac pia-
iri Socinianis, ut ex ipsi, praeserrim speciosae contraductionis praetextu, à
proprietate eorum scripeura dictorum, quibus Christi Servatoris divinitas
inculcatur, recedant. Vrinam eandem praerer careram moderationis lau-
dem Dnn. Reformari agnoscerent, in controversia tanci momenti, qua te-
stamentum Fesu Christi e ulrima ejus jam morituri voluntas discepeatur,
standum esse verborum simplicitate, dum non aliorsum rapuerit evidens at
que omni exceptione major necessitas. Primore auditu, fatemur, abso-
num est, non minus corpus Domini, quam panem consecratum proprie man-
ducari: quod nullus alius proprie dicta manducationis ese modus videatur,
quam crasus ille ex Capernairicus, quo id quod est esui, ori insestum den-
Tibus conteritur, dezluritur, in ventriculum defertur, in chylum conver-
ritur, e tandem substantia corporis apponitur. At pari arzumento ab-
surdum fuerit. Filium Dei ab aeterno ex substantia Patris vere ac proprie
senerari: qudd ex ratio sibi relicta vix alium proprie dicta generationis
modum norit; praeterquam craßum illum ex physicum, quo homo hominemm
mediante semine de substantia sua deciso sienit. Duicquid ad hanc instan
tiam respondebunt Dnn. Reformati, responsum quoque ipsis ad priorem il
Jam dubitationem esto. Nos utrobique Philosophorum more, ut par est,
conceptum formalem a materiali distinzuimus ac separamus. Et proprie
quidem dicta generatio nobis est, qua vivens alteri substantiam suam com-
municat. Hric, inquimus, conceptus formalis es omni viventium ceneri
communis est. Virum autem immediate vivens, an mediante semine, e
epsamne numero suam, an specie eandem suaeque similem substanciam alteri
communicet: id omne ad mareriales condiriones ac differentias pertinet, qua
à natura e conditione sigmentis genitique oriuntur, a deoque extra forma-
lem