# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/1672256038:0133 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/1672256038:0133?run=74 # Title: [Vera Mens D. Thomae Et eius Scholae, de opinionum ex Lege delectu ut qualibet re Morali explicata & defensa. Adversus D. Caramuelis Apologema In D. Fagnanum] Vera Mens D. Thomæ Et eius Scholæ, de opinionum ex Lege delectu vt qualibet re Morali explicata & defensa. Adversvs D. Caramvelis Apologema In D. Fagnanum (shelfmark Leibn. Marg. 210:1) # Folio 53, page id 1672256038:0133 # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=1672256038&page=133 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/1672256038/jpgs/default/00000133.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 43 lines, status machine # Lines: 43 recognised, mean confidence 0.93 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. DE VOV PROBABTET SACRAM. certe impullores fuerint decreri in Suarem; e re rei tident Faciat, aduocat in restes Prugnum et Choquerium. FTunc po- stremum legere hactenus non licuic. PFimIUS VeTO NALFAE propolicâ quaestione, rerum liceat absenti conticeri, et ab absence absolui, sanctissimum audiris rocis Parrum Theo- logorum, ee re cum Cardinalibus generalibus Inquisitori- bus, macure considerata, eam propositionem damnasse, ad minus re Falsam, ee remerariam. Vbi apud Nuonum de Dominicanismentio, re decreri luogeltoribus: led opus cratmendacio riam aperire ad graniorum acculationem, qua in cansa duaris dicieur Clemens VTII. Caiphae perso- nam Arenue cgisse, vernum priuato odio in Suarem im- pium rellet, aliud obluctante, aue obuertente Spirieu Can- cto in aduerlam parrem, rerum pronunciaret. Iea Ponciti- cibus hdes indefectibilis, et cerra authoritas constat, quam- diu Theophili sensus, in fidei dogmata Cancie; si quid ilti minus conveniens obmurmuret, rix elt mentis coposd Cuiiuris. Nolim etiam dicere rnde haec prodierie cositatio, quia mortuis parcendum est. Duid rero suspicari poruit pe riculi, ne cum illo decreto doctrina Intiquorum Concilio- rum, cum magna implexitate fidelium collideretur, ee OpOF- cuisse Spiricum lanctum luctari, cum priuato affectu Autho- rum decreri, ne a reritace aberrarenE. Quis nelciat: Porer neipse Theophilus in dubium rcuocare, eam fuisse menten Clementis VTII. _ omnium Consultorum, rE damnarenE opinionem siuperam, quam plerique Doctores scripris privatis ee publicis, arque occulto rsu inducebane, ve Cacra- mencum poenitentia licteris rlero cieroque missis incegrum ablentes administrarent? Ilunc errorem incercipere, de extinguere rnus crat omnium finis, _ (copus; IIle elt etiam rnicus decreri sensus. Putat ne, Theophilus eà de causa su spectam fuisse erroris, aut dissentionis à Traditione Ecele- six _ a Spiritu reriratis: Mira est ergo audacia Theophili, quod decretum sinceristimum Cusillarie, quali aliquid hu- manum resiperet, nec lonse abellet a periculo erroris, nem Dd quod opinionem re loquitur Pontisex Fallam ee Scanda- lotam; sed sibi probabilem confixerit. Sed videmur lonsius à Gravinxe causà et detensione re cestisse. Illum gravistimi cximinis de adulationis, re dicie pucencissima acculac; quod ausus sit effutire, omnia, quae is quibusois Romanis congrecationibus contificia authorisate decermuntur, certa esse, nulli errori obnavia, ob specia-