# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/1672256038:0366 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/1672256038:0366?run=74 # Title: [Vera Mens D. Thomae Et eius Scholae, de opinionum ex Lege delectu ut qualibet re Morali explicata & defensa. Adversus D. Caramuelis Apologema In D. Fagnanum] Vera Mens D. Thomæ Et eius Scholæ, de opinionum ex Lege delectu vt qualibet re Morali explicata & defensa. Adversvs D. Caramvelis Apologema In D. Fagnanum (shelfmark Leibn. Marg. 210:1) # Folio 286, page id 1672256038:0366 # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=1672256038&page=366 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/1672256038/jpgs/default/00000366.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 43 lines, status machine # Lines: 43 recognised, mean confidence 0.93 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. DTSD. II. SECT. V. quam relmimimus luperbix rencus illum aMauerit. Pariin abest, quin innocentia stacum, ad natuEX CorrupcX im Pocenciam, ee intirmirarem desiciat, culpae censet Adamo impurandum, nisi cauerit quidquid nobis morbo geniali confectis fucurum est iioxium e in scandalum, et in pro. rimam re dici solet occasionem peccandi, quasi Adamo dusticia orisinalimunito, non ellent hae occasiones minus perniciola aut fusiendae. Sed riro doctissimo, nec minus in Augultino; aliisque Patribus, quam in Diana, aliilque recentioribus verlaro, ad minus distingnendi erant status MatUEX PecCarO cOrrUPEX, inceorae ex iusticia originali, de etoria consummatae: neque enim is sub quo GravamuE e ingemiscimus, miseria lacus, minus distat ab innocen- tia, ee incegritare Proroparuncam, quam haec, a consum- mata bencicudine. Finiusmodi Racuum diccrimina, nec rerius aue aper. eius consticui postune, quam rariis ad bonum, malumque Proclinitaris, Ceu porentia gradibus. Primi Parentes, si- cur corpore, erant à Deoinstituri, re pollent non mori. Sic etiam animo crane comparari, re possene non peccare. acque ita medii inter beacorum de nostram Porrem. Beati ex telicirate consummaca, nec mori poltunernquam, nec reccare: nobis vero quandiu in hoc corpore aeoro e POr- dido roluramur, collectiue ab omni peccaro abstinere im- Possibile, perinde ac mori necellarium est. Nemo enimnisc peccando ad innocentiam pervenit, inquit Seneca. Et quale ista fidei et Theologie elementa ignorarer Caramvel, ex noltra infirmicare meritur Procoparences nostros, praetioit metas d Regulas, illisque ad peccatum imputarstante in- nocentia, partis sensiciua quo scunque motus: quasi perin- de illis noxii lnc proximé caque necessitare, qua Theologi omnes, homini graria destituro, aderunc aliquando renia. licer e mortalicer peccandum. Flocisitur discrimine consticuro incer hominem Ran- cem ee lapsum, improbabilis omnino est quam instimie Caramuel comparacio, e quam inde ervit regula, re quae Sic Probabilicer proxima peccandi occasio, quali verique statui communis, deffiniat. Sed praeter iltud erratum, in aliud impinsit. Non animaduercie, nimium Adami it Fuam affectum, ex Augustino prodiisse ab infecto per su- perbiam animo, et qui praecesserat amor, fuisse puritti. 2E