# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/1677088362:0246
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/1677088362:0246?run=74
# Title: [Sanctorum Augustini Et Thomae. Vera Et Una Mens, de Libertate humana, & gratia divina, explicatur, & Scholae Thomisticae asseritur] Sanctorvm Avgvstini Et Thomæ. Vera Et Vna Mens, de Libertate humanâ, & gratiâ diuinâ, explicatur, & Scholæ Thomisticæ asseritur (shelfmark Leibn. Marg. 210:3)
# Folio 206, page id 1677088362:0246
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=1677088362&page=246
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/1677088362/jpgs/default/00000246.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 43 lines, status machine
# Lines: 43 recognised, mean confidence 0.93
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

206
DESEMLA TTO II. SECT. Y
reneratim, leu lclentla divina nominarim: quia me
dium ad cognoscenda Futura Deo innatum omniuo col.
lic, de ideo porius sne medio quam media dici debe.
rer. Deinde cum rerum creatarum, quas Deus scientid
Tua arringie, quacuor sint genera, nempe postibiles, fu-
eurx ablolutae; Fucurae conditionacae, dilparatae, ee con-
mexae rinculo fallibili, ex nostris principiis huius quarri
ec vicimi generis calem sccundum analogiam rarione,
qua cres superiores cornolcic, nempe in essentia ve in
medio cognico; cur igitur aduerlarii nobilcum conve.
niunt decribus prioribus generibus, de quarro linoula.
rem cognolcendi comminiscuntur rationem, quae lub.
inde noua sIC, _ Parum consentanca Scripturae, Theo-
logix, e caecerarum omnium cientiarum principiis, n
stacim dicam, imo rix locum iph consenciant.
Elinc retellitur Polutio Epilogi Numero =2. non negari
omnem in Deoroluncarem condirionatam, ee obiectam
quaestionem esse de peaedestinacionibus condicionatis,
corum qua homines nec fecerine rnquam, nec Faciunt,
nec facturi lunt; sed qua Facerent, A Placeret hanc, aue
illam conditionem ponere; quarum concendune nullum
in Scripeura Sacra exstare restigium. Nullam aurem este
consequenciam à praedefinitionibus neceltariis, ad oriolas
einuriles. Iea eM profecto, sed probandum eMt inuriles
esse quasParasraph superiori plures condirionacas ex Seri.
Peura deprompsimus. Nec video quid responderi possie
ad disparatas; jualis est iterata percustiO FerEX, ad quam
erane numerandae victorix, iuxta Dei promictionem;
quod rnum exemplum sutticit retellenda Colutioni, qu’a
concendicur nullum in Sacra Scriptura exltare veltisium
huinsmodi decretorum.
Omitro Aroumentum a cribus rerum scitarum gene
ribus ad istud quarcum, rndemaximum caulae noltrae, e
invictum comparetur praesidium, quo prortus Aduerlarii
destiruuneur; quaecumque Ades ee rario cradunt, à Deo
sciri, quacuor enumeratis generibus contineri: c quo-
rum cribus inferimus consentaneam rationem cognol-
cendi quortum, cum Aduerlarii concrariam, et disfi.
millimam Raruant. Juis ergo inde non collisarno
stram senrenciam anciquissimam, de Colidistimam, quae
licur de rircure dicicur, conveniencia constat. sine rila