# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/1677088362:0328
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/1677088362:0328?run=74
# Title: [Sanctorum Augustini Et Thomae. Vera Et Una Mens, de Libertate humana, & gratia divina, explicatur, & Scholae Thomisticae asseritur] Sanctorvm Avgvstini Et Thomæ. Vera Et Vna Mens, de Libertate humanâ, & gratiâ diuinâ, explicatur, & Scholæ Thomisticæ asseritur (shelfmark Leibn. Marg. 210:3)
# Folio 288, page id 1677088362:0328
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=1677088362&page=328
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/1677088362/jpgs/default/00000328.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 43 lines, status machine
# Lines: 43 recognised, mean confidence 0.93
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

288
DTSPVTATIO II. SECT. II.
sine obilibet constrinat: sciamus quid loquitur, nec erre.
mus: aliter eum intellisendo quam sentit: scire quippe de-
bemus, quod nec voluntatem nostrum, necactionem, divino
credit adinuari auxilio, sed solam possibilicatem volunta.
tis, atque operis, quam solam in his tribus, nos affirmat
habere ex Deo, eanquam hoc sit infirmum, quod ipse Deus
posuit in natura, catera vero duo qua nostra esse voluII; ita
sint firma; ( forria, (5 sibi sufficientia, ut nullo indieeant.
ejus huxilio: C5, ideo non adiuvet et velimus, ut agamu;
sed tantummodo adiuvet; ur velle, E5 agere valeamus. Non
Sc tamen nesabant Deum adiunare ad volendum, et ope.
randum; guinhoeriero concederent ratione adiurorii pol.
sibilitaris: Sicut ex iliis refere D. AuguS. de graria Chrilti.
CaP. 4. Ereo, inquiunt, in voluntate, (9) opere, lans homi.
nis ett: imohominis, Ca) Dei, qui ipsius voluntatis, E5 ope.
ris possibilitatem dedit; quique ipsam possibilitutem eratia
sua adinnat auxilio.
Ouod paucis perstrinximus primum argumentum plu.
ribus Toannes a S. Ttioma, AluareS, _ alii prosequun.
cur: nobiseciam nonnulla sune addenda, necellaria u.
cura dispucacioni cum Aduersariis, de mence D. Auou-
Stini. Id summe obternandum est; adiutorium possibili.
catis, pluribus distinoui, ab adiucorio roiuntatis, eaque
dilerimina caulam esse controuerliarum, Catholicosin
rer e Pelagi2rOS.
Primum discrimen omnium, et ab ipsis rerbis re
pericum est, adiurorium possibilitaris nos dici adiuvare,
rerelle, e agere raleamus: quia eo fine adhibetr, ni
voluntas, e actio consequatur; quamuis reipsa non l
iunctum actioni: quo maxime disferr ab auxisio opera.
eionis daco, non solum ad HUNC AHCM, DE COnseqUATIE
efectus; sed quia reipsâ consequitur, ec hoc laris sienih.
cac D. Ausult. libro de Gracia Christi. C ap. 5. ideo, inquil,
relacins, adavat non ut valeamus; es agamus; sed
et velle, C acere valeamus. At contra inquie D. AugulI.
nosadiuuari dicic: Non tantum in eo quod operars possu
mus, sed in eo etiam quod operamur. EE Cap. 47. 2d Aulem
libri concludit, per illud aduorium ipsam quoque volitio
nem, E3 actionem quae non sunt in homine, nisi quando vull,
CG bene asit divinitus adiunari.
Elint