# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/167915642X:0440 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/167915642X:0440?run=74 # Title: [Qua Divi Thomae Vera mens de singulis vitae humanae & Christianae officiis inter rigidas & laxiores opiniones media defenditur] Qva Divi Thomæ Vera mens de singulis vitæ humanæ & Christianæ officiis inter rigidas & laxiores opiniones media defenditur (shelfmark Leibn. Marg. 210:2) # Folio 392, page id 167915642X:0440 # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=167915642X&page=440 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/167915642X/jpgs/default/00000440.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 43 lines, status machine # Lines: 43 recognised, mean confidence 0.92 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. 392 DrSD. IV. SeCL. 1. habene rarionem rlcimi tinis negaciue, non policine: quIa licet, non cerancur riera illud genus boni connenienes, Paracae lunc ec idonex, re in Deum luper omnia dilectumr Promoneantur, de comparatione ad honum proprium, Cortiuntur rarionem rirturis, primi ex socundi ordinis, re- lacione ad Deum, accedir à Charitare, perfectio alcerius ordinis, e vis merendi vicam eecernam. Casticaris exemplo, religuarum vietucum caulam esi. mus, maximé Spei, quae licet à Charirare diverla, illi tamen propior est, e eiusdem ordinis. Aerritionem erso ab illa elicitam de Peccaro, ve summum, quod quaerie bonum nobis autere, rel à Poenicencia de Jultiria prote ctam, re iura Dei ladic, credimus supernaruralem elle, ee ad omne genus peccarorum exientam; quia nullum lachale eAt, quod veriusque bonum non tollat. Fam vero accricionem diximus secundâ parte aNCF. cionis, lemora quidem absolurione Sacerdoris, inestica- cem esse ad remittionem peccatorum, ee reconciliationem cum Deo: Sed ad id heri idoneam ri Sacramenti, et Po- celtare sacerdoris, qua donarus est à Chrilto remitrendi Peccata: quia alias Poenicentia Sacramentum, quo lex Fracix praestar aneiquae, non esler beneticium, nec medium etticax, quo impedimenta ad Calurem semouereneur, led onus lese anriqua grauius, quod Tudxi POrcarenOn PO- euerunE. Nam contririone Cola, qua distinsuitur à qua- cum que accricione explicata, anriqui veniaM pECCaTOTUI emercabantur, nullo Confectionis pudore redempram: cui si ex Fuangelii lege ad id bonum consequendum, 2d- Jungi Contessionis onus oporreret, non video cur lenior Lex NOUA PEX antiqua CeNSCFCTIT. Acque re illi lua vie conster, neque Frustra dicamus Cacerdoribus collacaim pocectarem remicrendi peccara, commune illud astertum Theologorum sacramentum Panirentiae, ee quodlibet aliud MOrrOrum. Ex artrito facere contrirum, noltio sentu interprecandum est, poenitentem, qui (ua DeCCaTA Confessione lubiecerie Clauibus Eccleliae, accrirum vireu- re Spei, ee Poenirencia, reniam a Deo obrinere, _ FCCON- ciliationis oratiam. Acque ex his omnons cuo cotollaria clCumuS, ed obscurissima conrroverlix lucem: Primum quidem mullum esse Sactamencum Pcnirenrix ex sola accricione