# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/167915642X:0468
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/167915642X:0468?run=74
# Title: [Qua Divi Thomae Vera mens de singulis vitae humanae & Christianae officiis inter rigidas & laxiores opiniones media defenditur] Qva Divi Thomæ Vera mens de singulis vitæ humanæ & Christianæ officiis inter rigidas & laxiores opiniones media defenditur (shelfmark Leibn. Marg. 210:2)
# Folio 420, page id 167915642X:0468
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=167915642X&page=468
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/167915642X/jpgs/default/00000468.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 44 lines, status machine
# Lines: 44 recognised, mean confidence 0.93
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

420
DTSD. IV. SECL. L.
subordinatis Tudicum subselliis, cuius vim nOn CaPIO,
adeo est a Cubiectâ Thes, vel ab omni similicudine reri
alienum. Varia sunc cribunalia summa, media, e infima;
ab his postremis appellare licet ad alia secundi ordinis, et
abiltis ad suprema: Froo ex illa lubordinarione cribuna-
lium, e ex appellatione ad alriora, cura est, ee rbique re-
snacprobabilicas. Oux consecurio: Duis haec legitima
aroumenta dicac, vel non poriushumanae mentis deliria.
Alis allerris non solum a nobis, qui certa praecipimus
Sectanda esse, sed etiam à luis recedit: Nam rE SuPFa Fe-
tulimus ex Suare, aliisque fere omnibus Societaris Theo-
eis, srnum Tamburinum excipias, indicibus praescribune
standum pro senrentia quae lesi Faucac, ee nezane licitum
esse arbicrarium iudicandi rium, quem aduocaris permit-
cunc, discepeandi derebus dubiis, et defendendi caulas,
dummodo apCrFX FalLiratiS NON SInE COMBCFTA. Pa veroin
aduocaros indulgentia merito excluduntur iudices, quia
diversissima est horum munerum insticurio. Aduocari est
in reramque parrem disputare, iudicis lirem dirimere, et
rem ad riuum secare. IIle raciones dubicandi inserie, ilte
Cemorâ dubiratione Armam Ctacuir sencentiam. Aduoca-
e vericatem inquirune, quam indices aNEquaNEIE OPOr-
cet. Apertum est discrimen ab aliis docibus, ad haec duo
munera necessariis. Iudicibus opus est maturo indicio,
aduocaris acriingenio: inde sic aduocatorum optimos
indices esse incpEOS.
Oux diximus supra de rericare, rem mire illustrant. In
iudiciomentis ad rem collimantis positam diximus, quae
lonse absic a sersibus: quia illorum operaprerium non
elt, quid sic rei decerminate indicare, led bona hde reter-
re, quid ex illa percipiane; re indemens statuac, quid de
illa sentiendum, aue quid Facto opus Sc. Aduocari sen-
luum vices, indices meneis obcunemunus: hinc sic iltos
Periculosius a vero aberrare; quia aduocacorum est veri-
carem inquirore, iudicum detinire. Idinc existic nocacum
dilerimen, praeclaristimos parronos medioeres esse indi-
ces, et horum oprimos nullos esse aduocatos. Juia ictis
licet Academicos agere, ee per mulca discurrere: iudices
vero convenie Arcopasicas imitari, ee uni veritari ac
cendere, cui prolaco iudicio non superest locus, qualem
aduocari relinquune, quia mulca explorane, nihil decer.
nUNE.