# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/1684860695:0259 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/1684860695:0259?run=74 # Title: [Duo Postremi Apologiae Libri] Dvo Postremi Apologiæ Libri (shelfmark Leibn. Marg. 210:5) # Folio 239, page id 1684860695:0259 # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=1684860695&page=259 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/1684860695/jpgs/default/00000259.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 46 lines, status machine # Lines: 46 recognised, mean confidence 0.87 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. 9 MItuI A11 DE DOMFHECANORDH NIESSTOHTBVS. duas difficiles ad Romanos videlicet, EG L ebraos, per Homilias populares explanaret, ita vivaci (5) familiare sermone, ut nemi ferme esses audicor, qui pauli sen sum mentem (9) spiritam non perciperet ac reporraret. Hune Recum omnium illustrissimus Henricus II. Christians ssi- mus Rex Francorum, cum adhuc esses Regni candidatus (Delphinum vocant,) ob illsus vinam diurtem que dicendi phrasim, qua non modo docebat, sed etiam affic ebat aculeum cordibus auditorum insisens, dignum indicavit qui recum eu principium masister esset, Ca prodicator quem (5 delegit, cui suva conscientre secreia confessione auriculari panderes. secque ut sapientibus C insipienti bas, magnisque (5 paruis in omversum prodesset, cura- nirillum in pastorem (5 Epi scopum Snessionensem praesice magno cum saudio e5 gratularione omnium, qui ortho- doxa fidei (5 Reip. Christiane bene volunt. FIXC ROTCTUS, cui celeberrimi riri rindicacum ab oblivione nomen hoc elogio Cane eleganei debemus Non puro me lusisse operam, neque male meritum de lectore, e sicu e puluere hos duos Dominicanos, quo- rum peré exciderane nomina, excirasse, nec indignos reputabir qui cornolcantur. Fruditionem hoc monu- mento conceltatam parum curarem, nec ad sloriam reterre arbirrarer, longam per quaruor Fere Cacula D0- minicanorum seriem, qui principibus tuere a confessio- nibus, ee a concionibus: nili in eo munere obcundo lalua inceoritare sibi, Ecelelix, de quibus aderant principum la- luri consuluissene, e mulci eriem nedum lauctiracem consecurisine, sed alios etiam ad Cummum provexerine perfectionem. Omireo dium Raymundum excolendo huic officio, cum apud summos Pontifices, tum apud RegeS ATarONIX celeberrimum: hinc Forre clouibus ad manus quali exi- mium Poenicentia Sacramenci miniltrum Tolent picto- res delineare. Omitro mare se illi calcandum praebuisse, dumfugeret ex Regis aula in meliorem tiugem se reci- perereculantis: caceo Gochotredum a bello ritu, Con- radum Germanum; illum Pancti Ludonici, hunc diux Lly Cabechae Flungaria reris tilix conseharios: rierque ADEUM AUMA VIVETENE, EXCCDEFE PCCCACA, d Lanctiratis ut e