# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/1691257834:0131
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/1691257834:0131?run=74
# Title: Tomus tertius & ultimus, in quo primas tenent Joachimi Vadiani, V.N. Reipub. SanctGallensis quondam C o s. & in Comitiis Helvetiorum Legati Ordinarii Antiquitates, Ex Synodorum Decretis, Et Monumentis Tum Francicis tum Alamanicis conscriptae ... ; Cum Indice Absolutissimo (shelfmarks Leibn. Marg. 152, Stück 3; Leibn. Marg. 152)
# Folio 99, page id 1691257834:0131
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=1691257834&page=131
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/1691257834/jpgs/default/00000131.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 50 lines, status machine
# Lines: 50 recognised, mean confidence 0.94
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

essit caelestis Maiestas. Illi enim Principes suos Reges Regum appellant es adorant.
Adhaec cum imperatores antea monus exosculandas nobilibus praeberent; post au-
rem suis manibus levarent ad oris osculum (vuleus genua exosculabatur) Diocletia-
nus edicto sanxit, vri omnes sine generis discrimine prostrari pedes exoscularentur:
quibus etiam venerationem quanaam adhibuit, exornans calciamenta auro cem-
musgue ex marcaritis, quod fecisse antea ex C. C aligulam memorant; et Tleliora-
balum semmas nobilissimorum arcisicum calciamentis applicuisse Lam-
pridius in vica ejus prodidit. Sed e Callienum gemmacis calivis rlum
esle constar. Fundemornarum Dioclerianus immiscuit vestibus, ut aueustior et
S, e cum conventus esse debuisser (inquit L. XEUS) quibus priores faissent insieni-
bus, quae Priscus Targuinius accepta ab Etruscis indixit, reperit ex ipso habieu vir
Deus haberetur. maisrique sumptu vanam arsacis eloriam superaret. Ec eodem
loco: Reces (inquie) Persarum thiaram; qua vrebantur. tribus coronis exorna-
bant: subindicans (nih Fallor) habitum illum ee ornacum Ponciticum non
ica pridem inductum, praecerea ee morem olculandorum pedum ee chia-
ram coronx eriplicis, nec a priscis Fccleliae Romana Anciltibus, longe
minus ab Apostolis ex Christo, sed impiis ab Imperacoribus cranstacum, aF
quo his maxime, qui Ecclelix Christi hostes immanes Fuisene. Culciera
aucem sublimem reli parritiae digniearis quondam insigno crac, mox Rci
publicae rebus collaplis Regibus e Imperatoribus Francorum honor ille
conceslus est. Vnde ex Pipinum ec Carolum Mlagnum a Scephiano con-
sentu P. R. Parricium dictum legimus, repostremo et hunchonorem in le
Poncihces rerum Romanarum poricieranstulisse rideantur, qui exEotOta
men nihul habere creditur, quod receri Christiana e Apostolicx discip HI-
nae relpondeat. Perrus enim in Actis Apostolorum Cenrurionis nuncium
lename dictirans, peccatorem se esse, cancum abest, ve sibi quicquam ho-
noris acrosaric. Sed Poncitices, qui quod sunc, dissimulare nequeunt, e
fere agunc quod Epicurus, qui (ve est apud Ciceronem) rircucis nomen
commendabac, cum incerim non nisi rolupeatem de delicias prokceretur.
et C. Gracchus, qui cum largirionibus effudissec ararium, rerbistamen de-
tendebac xerarium, minime dissimiles illis, qui Curios simulant; es bacchana
liavivune. Oux quidem non hac de caula dixerim, reluE OpOS HOXIASEC.
cleliis existimem, qui tancopere praedam illam damno, quam auari homi-
nes incorporacionis ciculo maxima cum lactura ministrorum et paupe
rum per Lcclelias Christi proximis primum annis crudelissime exercue.
re: led hacmagis caula, quod in diviciarum Lcclebasticarum administra
tione nulla maioribus nostris anciquior cura fuie, quam ve opes posside
retie, de cgencibus larsirentur, non aurem ab opibus obseni captiui ce-
herentur, nihilquenon permicrerene auariciae, qua, rererissime est à P’au-
10 dictum: Omnium malorum radix est. Illud admiratione dioneimr, in il
lo cempore Colas indulgentias, quxe proximis saeculis longe omnium Pon-
cilicalium mercium quaestrolistimae fuerune, primum gracuicas Fuisse, et
sine prerio oblatas, verum Colis illis, qui cruce altuca roto se euendae
terra lanctae obstrinxissene. Sunc qui tradane, adeo largas cum fuisse et
Faciles, re inde praui ee Scelerari homines post cruces allutas audacio-
res facti nullo non iniurix genere srallari e nocere perrexerine, hacr
na Educia propolica, impune ridelicet quicquid liberet, si crucem allue.
renc. Lc erane concionatores, qui dogmacis inaudicis inescabane homi-
nes, quo libeneius domo, rxore, liberis relictis, acque ipla cciam vica le
el delpona in dysiatm ganientene. Dua de le quirelichespersealem te