# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/1700337297:0301 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/1700337297:0301?run=74 # Title: Chronica Slavorum Helmoldi, Presbyteri Bosoviensis, Et Arnoldi, Abbatis Lubecensis (shelfmark Leibn. Marg. 180) # Folio 271, page id 1700337297:0301 # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=1700337297&page=301 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/1700337297/jpgs/default/00000301.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 49 lines, status machine # Lines: 49 recognised, mean confidence 0.84 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. e eu 21176. Caccesi, .s s ece, i Deus a EIBER II. ARNOLDL millarum Colennia, illum , cujus cognarum occiderat, obmixe deprecabatur, ut pronimo indulgerer, replicans de oratione Dominica, dimitte nobis debita nosra, Sc. Cume ille rumida mente indurams haec non repuraret, Epilcopus de ambone (c) descendens, ad ipsum acceMie, e cu sanctorum religuiis ad De- des ejus se obtulit. Cumqs ille juramentisterribilibus per Deum d matrem E aliorum sanctorum nomina scipsum constringerer, nunguam se dimisi- rum, Episcopus proBenedictione contradicenti alapam maximam dedit, et ille promprissime excensis manibus quod petebatur, annuit, e prorimum in pacerecepit. Ouod divinitusfactum credimus, peres alapam Daemonem ab homine fusatum. Similia in libro Dialogorum B. Cregorii inveniuneur, ut quaedam lanctimonialis rusticum quendam alapa a Damone liberavic. Bea- cus etiam Benedictus Monachum, qui Damonem sequebatur, plaga virsa Tanarie, non quod daemones alapis vel virsiscaedantur, cum sint incorvorei, Ped pieras Dei de vircus orationisibiintelligitur. TIIs aliisque vireurum indi- eiiscredimus Episcopum jam dictum vivere in Christo. Cui successit Domi. 3 nusistridus, prius quidem erapolitus in lerechore, vir magna relisionis, quia in eadem Praepolitura non ut Canonieus, SedurMonachus rixerat. Duod tamen in pacc Canonicorum resularium dixerim: quia quaimvis plerique Canonicorum sancte ei juste virant, Monachustamen nomen est sumina Pancticatis, et huic nomininihil perfectionis deese deber: Ped hocpaucorum eAt. Inde est, quod secularesignorantes discrerionem ordinis Monachorum e Canonicorum regularium, ipsos Canonicos Monachos appellare consue. verunc. Factus aurem F viscopus viam humiticaris non deferuie, mirem se in omnibus exhibuie, patiens autem ad omnes suic. Et quamvis ordinem historia aliquaneulumpraerenire videamur, tamen quia de ipso loqui caepimus, dica- mus quanris adversitatibus actricus fuerie, et quanta virture paciencia iltas Sustinuerie. Cum vero Dominus duo ponar in adversitatibus, ira dicens: Cum audiericis praelia d lediriones, nolire rerreri, quod B. CireBorius exvonens Praelias aic, ad hocces, Cediriones perrinent ad cires, dicamus qua intus acivi. Dus, id est a tracribus, e quae Poris passus fuerit ab hosibus. Ex eoigitIFFEM. Pore, ex quo mutario Ducum Facta est, quia desticutus folatio DucisHenrici, quicum propeer suam fidelicatem e propter derocionem Ecclesia tux ma- nucenebat, pacem cum Ochone Prapolico nunquam habere poruit. Oui ad Epilcopacum aspirans, in mulcis cum infestabat, de tratres adrersus eum com- movebat. Ipsum eriam Ducem exotum habebat, et quem ladere viribus non poterat, verbis imperebat. Comes etiam Bernhardus in mulcis eum sra- vabat, guia a Ducis Henrici tamiliaritare se elonsare nolehat. Supra omnia AUTEM 1178.