# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/1815012307:0041
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/1815012307:0041?run=74
# Title: Petri Danielis Huetii Demonstratio Evangelica (shelfmark Leibn. Marg. 207)
# Folio 13, page id 1815012307:0041
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=1815012307&page=41
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/1815012307/jpgs/default/00000041.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 72 lines, status machine
# Lines: 72 recognised, mean confidence 0.91
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

A ZIOM A IV.
gonovisti. Aeque hac quidem propria ex Cerra nOta Prophetam DeorrquToy ni DeonntoN
 Pseudoprophera Moles discrevie, (i gua ab hoc praedicta esene, erentus non com-
Probaset. Qued in nomine Domini, inquie, Prophetâ ille praedixerit, e non evenerit, hoc Deuc, 18, 22
Dominus non est losutus, sed per tumorem animi sui Propheta consinxit. Onde sequieur,
quaecunque pradicta sunc, e ereneu deinde completa, haec Dominum esse locurum.
Omineciam si Pseudoprophecx contingat aliquando praenuntiare verum, hoc ipsum
Deo aUCEOTE PERNUNEIAEUT. Si Psendopropheta, inquit alibi Motes, vera praedixerit, ex DeuE. 13. 3.
te voluerit deinde a Deo avertere, cave facias, te enim tentat Dominus. Flinc illud Fer. Tertull. Apo:
Tulliani: Idoncum testimonium divinitatis; veritas divinationis. FTomini vero penieus oc. 108. CaP. 20.
culea cst futurarum rerum cognieio. Quid mirum vero, cum e prateritorum nOctIa
multis cenebris obsepra (IL, nec ca nili per nubila mens humana cernere ralcat: Multa Eccles, 8. 6.
hominis afflictio, inquie Ecclesiastes, quia ienorat praeterita, es futura nullo seire potest
nuntio. Monicum quoque est Salomonis in Proverbiis: Ne slorieris in crastinum, igno- Proverb. 27. T.
rans quid superventura pariat dies. Nulla mihi cum fudtais super hoc AXIOIAEE CONCCr-
cario est: imo, vix ulla quidem cum Echnicis: uni quippe Deo Futurorum coonitio-
nem omnes fere adjudicane; eorum dico, non qua ex prasentibus vel pPEXFCRIEIS Ita
apca Cunt, uc a peritis, ex prudentibus praevideri postine, sed quae in Forcuna polita
Sune. Onde rates Futurorum praescios, dirinos appellarerunt. Flomines, juxta Orphica
unre n ednov
Etcbres, SrE nanoio coCOEPXuO1O vonoc
DeaSpOVES
Neque boni cujusquam
Scientes sunt, neque malum venturum noscere
Periti.
Scicum illud FTesiodi:
MarnS S3Se1S6WV 6Z Dovicor ardecor;
Oss av E1dEIn (lvo5 voor a1z10 2010.
rates aurem nullus est inter homines terrae incolas,
Dui noverit mentem Tovis  giochi.
Intigne e hoc Pacurii, quod aftert Cellius:
Nam si qui, quae eventura sunt, provideant,
Aquiperent fovi.
EE praeclarus ille intex Romanos vates Marcius, cum sidem variciniis suis facere vel-
dec, Nam mihi, inquie, ita fuxiter fatus est. Adde hoc EToratii:
Prudens futuri temporis exitum
Calicinosa nocte premit Deus.
Ec iltud Manilii:
Pene Deos, e qui possunt ventura videre.
Ec id praecerea Jurenalis:
Et genus humanum damnat calico futuri.
Adde e illud Scarii:
Duid crastina volveret atas
Scire nefas homini.
Aeque id ctiam:
Nescia mens hominum fati, sortisque future
Cum hanc quaectionem Fractarent receres Philosophi, in varias sectas dissipari sunE.
Alii Deo prorsus detraxerunt fucurorum praesentionem: proindeque ab homine, re-
busque exceris omnibus muleo id magis abjudicarunt. In eo errore verlati sune Epicu-
rei; eodemque videtur inclinare Cicero, cum aic: Nibil est tam contrarium rationi es
constantia quam fortuna, ut mihi ne in Deum quidem cadere videatur, quid casu es fortuito Cicer. libr. 2.
futurum sit. Si enim scit, certe illud eveniet. Sin certe eveniet, nulla forcuna est. Est autem De divin.
fortuna: rerum igitur fortuitarum nulla est prasensio. Sed baec Academicorum MIOrC, per-
contantium sententias omnes, nulli adhxrencium, dispucata sune a Cicerone. Fadem
injuria Deum rerum opisicem, quem bonum esse negabat, aHiciebat MAECION: HC
enim loquentem hunc inducie Lercuanus: Si Deus bonus es praescins futuri, es averien
conditionibus divinae majestatis edenire non posset. Duod si cvenit, absolurum est e contrario
Deum neque bonum credendum, neque praescium, neque potentem. Scileune alii mimime de-
Cattula,
Gell. libr. 24.
Lir. libr. 25.
BOTaE. Carm.
libr. 3. Od. 29.
Manil. liBr. 5.
Juren. Sac. 6.
SIBt. Theb. 3.
di mali potens, cur hominem, e quidem imaginem es smunnainem fuam; imo es substan Tercull. libc. 2.
nam suam, ber anime scilicet censum, passus est labe de obsequio Legis in mortem, circum-
NEF. MaF.
n.
ventum a Diabolo? Si enim ex bonus, qui edenire lal quia net,  prapous, qui eventu-
rum non irnoraret; es potens, qui depellere valeret, nullo moad edemsset, quod juo Ds tons