# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/769497845:0224
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/769497845:0224?run=74
# Title: Marii Nizolii De Veris Principiis Et Vera Ratione Philosophandi Contra Pseudophilosophos Libri IV (shelfmarks Leibn. Marg. 26; ZEN Leibn. Marg. 26)
# Folio 156, page id 769497845:0224
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=769497845&page=224
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/769497845/jpgs/default/00000224.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 40 lines, status machine
# Lines: 40 recognised, mean confidence 0.90
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

_SC
EIBFR II, CAD. VI.
a Craecis rocari amplibolon: Fademque de caula idem à L arinis reteribus
appellatur ambisuum: ut primum à Cicerone in Tusculanis Duaectionibus
ica dicente, FFusiamusnomen ambiguum inridix, co quod inridia cAnon
Tolum in eo quiinrider, lederiam in co, cui inridetur: quo in loco pernomen
ambiouum, nihil aliud incellexie, nis id quod a GTraecis auDiBBONOrVOCaET.
Deinde ab FToratio in primo carminum libro ita scribente,
Ambiguam cellurenora Salamina Futuram.
Ouibusrerbis FToratius ambiguam Salamina eam esse, quam a TeVCrO CON
diram Ilocrates appellarie sucorouor rus aura narpisoc ut lupra diximus. Ap
pellatur autem Salamis ab Floratio ambioua, non quasi duplex, ut male sen
tit Porphyriom nec quoli incerta, ut alii dicune, sed tanquam ambigui no-
minis, ue illa ambiouitasnon adrem, qua erat Salamis, sed ad nomen ejus
reteratur, perfouram hypallasen more poerico. Ouare e Ciceronis, et
Floratii testimonio constat rerba quae a Zenone, X a reliquis Crxcis dicun-
tur amphibola, ea à l atinis recte se proprie ambiguanominari. Syronrma
auremroces ele e, ut diximus, apud Cirxecos ita rocari, cum plures e direr-
Paerocesunam e candem rem significant: id quoque constat in nominibus,
exemploillo Caleni in secundo de Differentiis pulluu, cum de synonrmis
loquensita inquit, cis eri zou EiDosC rai àop e pasraror, quibus tribus nomi-
nibusunaeantumres Cgnificacur, Troc est, enlis vel gladius. In rerbis rero
authoricate Aristocelis in tertio Rhecorica artis libro, Sic dicentis, déqu
SE RVPTAZE NaI SUIVCNNL, Sior Z0 XaCEVCNat na) rd BaSiCe, hoc eAt, dico au-
tempropria _ Gynonrma, utire ex radere: quibus duobus verbisuna eadem-
que resshoc est, unaeademque gradiendi actio Bgnificatur. Ac ralia quidem
unt apud CExxcosrere loquence s nomina rere synonma qua à l’arinis ap-
vellantur cognominata, ut ridetur henificare Cicero in Parritionibus orato.
riis. Oux autem reshisnominibus lignitreatur, ca crace apua Ammonium
_ Porplrrium rocatur nonvernuos, latinenon habernomens sed Siliceretica
loquis noninepre fortalsis, multinoms lire multiroca diceretur, co quod
mulcahabet nomina. Duibus authoricatibus pacet verum esse id quod di-
Xi, exuna parte homonrma sire cognominia, non rocesese ledres: amphi-
holaaurem sire ambigua, non ressedroces; ex alteravero parre fynonyma
sire cognominatas roces exiltere non res : polyonrma aurem sive multino-
ia, nonvoces fedres: e praetereahiomonyina esse oppolita amphibolis sive
ambisuis, tanquam res figniticatae rocibus sienitucantibus: Synonrma vero.
sire coenominata, polyonmissire multinomis, tanquam roces lignitican.
nes rebus signiticaris. Urilicas autem, quxe percipitur ex cognirione di
ftinctio