# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/769497845:0242 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/769497845:0242?run=74 # Title: Marii Nizolii De Veris Principiis Et Vera Ratione Philosophandi Contra Pseudophilosophos Libri IV (shelfmarks Leibn. Marg. 26; ZEN Leibn. Marg. 26) # Folio 174, page id 769497845:0242 # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=769497845&page=242 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/769497845/jpgs/default/00000242.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 40 lines, status machine # Lines: 40 recognised, mean confidence 0.91 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. 7 C L 1l. CAC. dL malis InAMIatAS Praterea l stirpes rere animam haberent, cur Rristorese ex eis alias magis quam alias rita rideri participes dixit porius quam animae 2 cur eoinlocoriex rocabulum usurparie, anima praetermisit: Elic mihi qui censent Aristorelem putasse Sirpes rere animam habere nunquam pocerrine rationem ullam latis probabilem afferre, cur Aristoreles ita loquimaluerie. Accsorerissimam sacim X expeditissimam reddam, quia scilicet pucariestir- peshrabere ricam no animam: e quod in secundo de Anima rilus estateribue. reanimam sirpibus, eoinlocorur Luxir, hoc est, animam: arri rus Cwonc, hoc el proritapoluit. Nanque e animam pro rita, ec ricissim ricam proanima quandoque apud Cirxecos poni, illud est releridentissimum argumentum, quia quodnosanimalab animanominamus, id ips Eüor, eodemmodo, and rus Eoons vocane, hoc est, ab anima: quae quidem rocum permutario non ita procedit apud L. atinos, apud quos ricalonge differt ab anima: viea enim est qua ririmus, anima rero quaspiramus: et dicta est anima ànô rou areuov, lioc est. arento lire a spiritu: quanquam non me lacet animam quandoq: pro rica usurpari sed Egurate. Ouare non ubique Aristoteles procerto dixie stir. Desesse animatas, sedetiam alicubi dubitasse risus est, ut in eo quem dixiloco degeneratione animalium: _ rurtus in quineo Topicorum, ubi aic, Animalis elle proprium animam habere, qualanima solis animalibus eributa sIE, non aliisvirentibus, hoc est, arboribus e herbis, ut existimat Alexander AphEO. disiensis, qui ne Aristoteles riileaturnegasse, animam esse in sirpibus, sire Sirpes ese animatas, e sibimet adrerlari, putatillum locum essemendolum, eubilesitur, oxa, legendum esse aiaurma quoniam sensus Folis anima- libus, non autem stirpibus sit actributus. Ouo in loconec Ariltoteles rerum dicit, nec Alexander recte Rristorelem exponit, Frrac enim Aristoteles, quoniam habere animam, etiam si alicui alteri conreniret, praeter quam ani- mali, non propterestamen minus esser animalis proprium: nihil enim im- pedic, quominus aliquid sirproprium alicujus, etiam si st alteri commune, in- celligendotamen de proprio, ut opponiturnon comunis led separabilis quod proprium inseparabile supra diximus appellari, in capire de Proprio. Nelcit quid dicac Alexander, quia Falso purat eo inloco pronnimato legendum esse Tenlitirum, cum in omnibus codicibus ita scripcum lic, ulora, et cumve- rum lic, habere animam esse proprium animalis non priratu led in separabile. Ex quo erium deprehenditur alia quaedam rudis Alexandriinscitia, quae ta- menesteicum Aristocele Hxreliarcha suo communis: putat enim Alexan- der, hoc guodelt, habere animam. ( alii praeter quam animali conreniat, non Poc cse proprium animalis, quasinon caetiam propria esse possine, quae co- reui