# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/769497845:0365
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/769497845:0365?run=74
# Title: Marii Nizolii De Veris Principiis Et Vera Ratione Philosophandi Contra Pseudophilosophos Libri IV (shelfmarks Leibn. Marg. 26; ZEN Leibn. Marg. 26)
# Folio 297, page id 769497845:0365
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=769497845&page=365
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/769497845/jpgs/default/00000365.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 52 lines, status machine
# Lines: 52 recognised, mean confidence 0.84
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

Co1I
ruIisI
1C0.
dicdi
O, M d.
10,
1hAI
d
Ou
nuI
10b
ine
poei
LIBER NV. CAP. I.
Tommiane virtus ita e Net in summo perfecta, urnec additione nec diminurio-
nemaccipere posser. Ieaque careant quirecte philosophari cupiune, ne ab-
surdam istam Aristorelis prius, deinde Alexandri et aliorum PScudophiloso-
phorum doctrinam ullo pacto reram esse arbierentur, se d credane, ita ut vere
est, continentiam ee rerecundium lixe pudorem esse reras sermanalq; virtu-
ces _ habitus, cotodo, quo rirtutes e habicus in humano genereacqi inre-
rum nacura reperiuntur: _ adhoc cognoscendum non tantum genus rirtutis,
ucpraecipit Aristoteles, sederiam concrarium rirtutisrespiciant, hoc est, vi-
cium. Nam li incontinentia e inverecundiarere lunt riria _ habitus, uL CCrTE
sune, profecto _ continentia e rerecundia rirtures exhabitus non essenon
Pollune. Ouodad hunclocum attiner, Aristoreles, ut pleraque alia, sic hoc
Falsissime exiltimarie, nullam differentiam porse esse genus, atque ideo aie
ralde peccarecum, qui ditterentiam ut genus assignarit. Sednostioceriam
Suprareturarimus, cum docuimus eas, quas Aristoreles rocac difterentias, ut
racionale exirrarionale, e propria, utrisibile ehinnibile, nihil aliud esse niti
genera differentia et generapropria. Dux veroille appellat genera, ucani-
males colore, carerera esse genera comunia, qux a generibus differentibus ee
propriis differunt, ut magis commune  minus communi: Ledica tamen esse
genera communia, uc quandoque etiam genera differentia ex genera propria
esse possine, uc supra docuimus in capite de differentia. Quare quod Aristo-
celeshujus loci exemplum afterens ait, uc  quis immoreale genus Dei ai-
onet, magnum scilicet admiccirpeccarum, lonsius ipse abberar a reritate. FA
enimrerera Deus immortalis, ee propcerea verissimum eltdicere, Deum el-
sein genere immortalium, sire quodidem est, immortale esse senusD ei. Scd
causahujus quoque erroris Ariltorelis, sicur etiam aliorum mulcorum, estut
dixi, quia iple accipit genus perrersistime, ee contra omnem recte loquen-
cium contuecudinem. Ouisenim nisi plane tacnus ex Culcus, nescie rationale
esse quidem differentiam, quia rario facit differre hominem abruris, sednon
propcereatamen minus atqiadeo magiseria ese genus quam differentia, quo-
niam, uc lupra etiam monui, masisrecte dicitur, hominem esse in generera-
tionalium quam in differentiarstionalium. Ouod rero in finclociaddir, nul
lam differencium ligniticare quid est, se dmasis quale quid, non masisrerum
eA quam superiora. Namsiquaeratur, qui desthomot non minus conrenien
cerrespondere licet, ett gressibile relbipes, quam eAtanimal velcorpuS. AC-
cipiendocamen gressibile ee bipes, prore pressibili e bipede, urillud Virgilii
Triste lupusCtabulis.
Dulee Caris humor.
e irem illud ejusdem.