# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/782426638:0419
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/782426638:0419?run=74
# Title: B. D. S. Opera Posthuma (shelfmarks Leibn. Marg. 30; ZEN Leibn. Marg. 30)
# Folio 373, page id 782426638:0419
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=782426638&page=419
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/782426638/jpgs/default/00000419.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 51 lines, status machine
# Lines: 51 recognised, mean confidence 0.83
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

nuI
II
Het
il
111
Caiia
i
Ilit
1en11.
NuHI H
et
is
E ATENDA ZTONE ER ACTA FY8.
clariustum intellioicur, ec difficilius alicui, nisi rei ip(I, ubi nOn
attendimus ad naturae ordinem, affingitur. Ouod notatu dignum cs.
Veniunt jam hic ea consideranda, quae vulgo dicuntur finsi,
quamris clare intelligamus, rem ita lese non habere, uti cam fingi-
uS. FX. sP. Quamris sciam terram esse rotundam, nihil tamen
vetat, quominus alicui dicam terram medium globum esse, de
tanquam medium ponum auriacum inscutella, dut solem ciecum
terram moveri, ec limilia. Adhaec liattendamus, nihil videbimus,
quodnon cohareat cum jam dictis, modo prius adrertaus, nos
aliquando potuise errare, et jam errorum noltrorum ese conscios;
deinde quod possumus fingere, aut ad minimum putare, aliosho-
mines ineodem esse errore, aut incum, utnos antchac, porse in
ciderc. Hoc, inquam, fingere pollumus, quamdiu nullam vi-
demusimpolibilicatem, nullamquonecessitatem: Cuando itaque
alicui dico, terram non esserotundam, _C. nihil aliud ago, quam
in memoriam reroco crrorem, quem Fortehabui, aut in quem
labi potui, et postea fingo, autputocum, cui hoc dico, adhue
esse, dut posso labi in cundem crrorem. Ouod, ut dixi, Aingo,
quamdiu nullam rideo imposlibilitatem, nullamqueneceMitatem:
hanc rero si intellexissem, nihil prorlusfingere potuissem, _ tan-
tuum dicendum fuisset, me aliquid opcratum esse.
Superestjam, ut ca etiam notemus, quae in Ouastionibus suppo
nuntur; id quod passim etiam continsit circa impossibilia. BX. gF..
Duum dicimus: Supponamus hranc candelam ardentem jam non ar=
derc, dut supponamus cam ardere in aliquo spatioimaginario; lire
ubinulla dantur corpora: Ouoru limilia passim Cupponuntur, quam
vishoc ultimum clare intelligatur imporsibile esse; sed quandohoc
fit, nil prorlusfinsitur. Nam primo nihil aliud egi, quam quod xin
x Postea cum defictione, quae versatur circa essentias, loquemur; clare appa-
rebit, quod fitio nunquam aliquid novi facit, aut menti praebet; sed quod
tantum ea, quae (unt in cerebro, aut in imacinatione, revocantur ad memo-
riam, es quod confuse ad omnia simul mens actendit. Revocantur ex. er. in
memoriam loquela, e arbor; e cum mens confusé attendit sine distinctio-
ne, putat arborem lequi. Idem de existentia intellicitur, praeserrim, uir
diximus, cum adeo generaliter, ac ens, concipitur: quia tum facile applica-
tur omnibus, quae simul in memoria occurrunt. Duod notatu valde dignum est.
a A d 3
AICIMOo