# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/782426638:0533
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/782426638:0533?run=74
# Title: B. D. S. Opera Posthuma (shelfmarks Leibn. Marg. 30; ZEN Leibn. Marg. 30)
# Folio 487, page id 782426638:0533
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=782426638&page=533
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/782426638/jpgs/default/00000533.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 42 lines, status machine
# Lines: 42 recognised, mean confidence 0.88
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

tabus
DILt
US
in
AD E A S R E S P O H S FO N F B.
f07
non ablurdum esser actirmare id sine finc factum esse, Deum-
que, utullum ordinem obserremUS, _ sequaIUE, non exigere:
nam illud in Deo contradictionem poneret. Ft si ordinem in nobis
policum debemus obleerare, quomodo adeo a Deo dependentes
postumus _ ese, a manere: li enim nemo nec plus, nec iminus
perfectionis habet, quam quantum essentia accepie, ex si haec vis
ex effectibus debeat cognolei, ille, qui voluntatem suam ultra limi-
tesintellectus extendit, non tantum ririum a Deo accepit, alio-
quineas in efectum deduceret; et per consequens is, qui Crrat,
perfectionemnon errandi a Deonon accepit, alias nunguam erra-
ret. Nam lecunduum te tantum eRentiae datum eA, quantum per-
fectionis essicitur. Deinde si Deus nobis tantum esentix tribuit,
utcum obserrare queamus ordinem, ut tunos cum posse sCrraLO
atEaS, e Si tantum perfectionis producimus, quantum essen-
cixe nacti lumus, qui tit, ut cum transocediamur, qui, ut cum
possimus transsredi ordinem, utque voluntatem non lemper in-
tra limites intellectus contincamus. Tertio, (i a DCO tantopere
dependeo, ut supra tectatuere ostendi, utnec intra, nec extra limi-
tes intellectiis roluntatem continere poltum, nisimihi Dcusin an-
cecestum tantum dederit essentia, et lua voluntate prius alteru
trum determinarerit: quomodo ergomihi, li hoc penitius consi-
deremus, roluntatis libertas ulu venire potest. Nonne in Deocon-
tradictionem ponereridetur, nobis praescribere ordinem nostram
vroluntatem intra limites nostri intellectiis continendi, e non pre-
berctantum essentix, vel perfectionum, ut cum oblerreIUS; d
si, juxca tuam sententiam, tantum perfectionis nobis conceE,
nunquam protecto errare possemus: quantum enim essentix pONi-
demus, tantum perfectionis producere oportet, semperque con-
ceslas rires in nostris opcrationibus oltendere: nostri autem errO-
ressunt argumentum; nos ejusmodi potentiam a DCo ita depen
dentem (utstatuis) non possidere; adco ut alterutrum verum esse
debeat, velnosnon adco a Dcodependere, vel nos in nobis po-
tentiam non errandi non habere; ac potentiam errandi habemus,
proutstatuis. Ergo a Deonon adeo dependemus.
Ex dictis jam clare patere viderur, impossibile esse, ue malum.
2V