# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/782426638:0541
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/782426638:0541?run=74
# Title: B. D. S. Opera Posthuma (shelfmarks Leibn. Marg. 30; ZEN Leibn. Marg. 30)
# Folio 495, page id 782426638:0541
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=782426638&page=541
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/782426638/jpgs/default/00000541.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 42 lines, status machine
# Lines: 42 recognised, mean confidence 0.90
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

1
erdit
otell
ion
lat
A D E A S RL E S P O H S FO N P S.
cum Adamo Factum in hoc solo consistere, quod nimirum Deus
Adamo rerelarit n edere ex arboremorris esse causam, guem2d-
modum nobis per naturalem rationem venenum mortiterum esse
revelat. Si Catuitur, Deum aliquid Adamo interdixisse, quaenam
rationes lunt, quo magis crederem modum prohibitionis, quem
tu adters, quam quem adducunt Propheta, quibus Deus ipse
modum prohibitionis rerelarit: Dices, mea prohibendi ratio
masis naturalis est, ex ideo magis veritati, Deoque conreniens.
Sedhoc omnonero. Hec capio, quod Deus per nacuraleru intel-
lectumnobis, venenum lethale esse, rerelavie; nec rationes vi
deo, quibus unquam scirem, aliquid ese venenatum, nilima-
losreneni effectus in aliis ridissem, ec audirissem. Quod homi-
nes, quia renenum nonnoscunt, inscii edant eE MOriaNEUE. quo-
tidiana nos docer experientia. Dices, Pihominesscirent, id vene-
numesse, etiam malum id esse, eos non lateret; Sed relpondeone-
minem renenihabere notitiam, aut posse habere; nisi qui vidit,
aut audirie, aliquem ejus usu damnum libi dedisse; et li ponimus,
nosad hunc ulque diem nunguam audirisse, vel ridisse, aliquem
cins ulu sibinocniRe, nOntantum nunc quoque ignorarcmUS; sed dE
sine metu in proprium damnum id ulurparemus, quemadmodum
tales Veritates indies dOCeUE.
Ouidmagis in hâc rita candidum atque crectum animum, quam
illius perfectae Deitatis contemplatio, delectat: Nam quemadmo-
dum circa perfectissimum verlatur, ita etiam perfectistimum,
quod infinitum nostrum intollectum cadore porest, involvere de-
bet. Nec mihi in vita quicquam est, quod cum ca mutarem de-
lectatione. Inhrac, caelesti instigatus appetitu, multum remporis
insumere porrum; scd ex simul tristitia asici, quando intUCOE
tammulea tinito meo intellectui deesse: verum tristitiam sedo spe
ca, quam possideo, qua mihi vita charior cA, quod PoAthaE
existam. et permanebo, e cam Deitatem majori perfectione, quatm
nunc, intucbor. Vbibierem, pracerrolantemque conlideio vi-
tam, in qua linrulis morentis mortem exspecto; si deberem cre-
deremetinem habiturum, Panctaqueilla, _ praestancissima cariru-
rum contemplatione, certe omnium creaturaruim, quibus co-
rnitio