# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/799215783:0017 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/799215783:0017?run=74 # Title: Dissertatio Logica De Suppositione (shelfmarks Leibn. Marg. 42, Stück 3; ZEN Leibn. Marg. 42) # Folio - , page id 799215783:0017 # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=799215783&page=17 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/799215783/jpgs/default/00000017.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 61 lines, status machine # Lines: 61 recognised, mean confidence 0.81 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. I1 ei 2 is da YI de de- ie aliS 210- ni 10. eifi- US. aut este A tam 1O. DCa. ede 14- DrO- 5. 7. Propria Suppositio est, cum Vox, quae dicitur sapponi, à nativa significatione non abit, sed in stenificatione propria accipitur; Ieu, quando Terminus supponit pro re, quam proprie sienificat: ut, homopro hominevero. REnus pro vero aeno qradrupedi, Lea provero Leone, bestia; lapispro vero lapide. Sic in hâc Propoli tione: homoridet, roridet habet propriam suppositionem. Porro APHOR. VII. Suppositio propria est vel sincularis, vel Communis. FinfcorS. 5. T. Oremadmodum enim roces, quae proprix dicuntur, lune duplicis differentia, qraedam enim rem pluribus communem, graedam autem unam rem, quae non est communis pluribus, determinate deno- tant; ita exinde duo veluti suppolitionis proprie dieta Ruunt ri rulis qrorum prior communis, polterior singularis audit. 5. 2. Singularis alionomine Discreta dicitur; (Unde dilere. te supponere vel supponi tregrens est in Summulistarum libris) cum coenitio rei singularis in singulari sit discretio lui objecti à caeteris aliisrebus;: quam appellationis hujus rationem reddit Menaoza Disp. Summ. 2. sect. 4. 5. 12. 5. 3. Estautem Suppositio singularis sive Discreta vocis in P munciatione acceptio prounorantum individuo. AtG; ita Suxponun- tur Subjecta in his Fnunciationibus: Salomon suit Regum sapien- rissimus, Perrus fuit Apostolus. Pertinent huc non (olum (1) Nomina Propria; F. 8. Petrus, Paulus, Johannes dc. quae toties noras Portiuntur significationes, grocies. aliis subjectis imponuntur. Unde rox Paulus, antegram itanominabatur Apostolus, huncnon notabat, poltqram veroipse hoc insigniebatur nomine, Cgnitica- bateum, adcog noram acquirebat significationem. Sed _ (2) Pronomina Demonstrarivas V. 8. Tus Hic, IIIe. Ab aliis huc qrogi rCLOTUNEUE (3) Nomina appellativa, quatenus habent Pronomen De- monstrativum praesixum;: qua ratione hic IIomo supponitur in hao Fnunciatione: Tlic Homo cA Capiens. Sed hoc non est perpetuum. Sigridem Fonseca l. 3. Instit. Dial. c. 23. Satuit, quod Pronomen De- monstrativum non semper unam duntaxat rem sincularem notet, sed totam speciem, ut, siquis dicat: Hic liber est optimus. Ubi librum pro tocâ Becie accipicenset, non pro unorancum libri Individuo. S. 4. A