# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/800313062:0136
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/800313062:0136?run=74
# Title: [Rudimenta Logicae Ebraeorum] Rvdimenta Logicae Ebraeorvm (shelfmarks Leibn. Marg. 42, Stück 7; ZEN Leibn. Marg. 42)
# Folio 128, page id 800313062:0136
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=800313062&page=136
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/800313062/jpgs/default/00000136.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 34 lines, status machine
# Lines: 34 recognised, mean confidence 0.97
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

 (128.)
um. Tune determinavit illis locum: tres sint versus
orientale latus, pariter que versus singulas quatuor plan
eas. Duemadmodum ordo ipsorum fuit in profectione
castrorum juxta vexilla, ita coordinati fuerunt hoc lo-
c0. Levi non debebat portare, quia ipse portaturus erat
arcam faederis. Sic es Joseph non debebat portare, quia
crat Rex. Manasse ES Ephraim substituebantur loco illo.
rum. Atque huc respicitur, cum in Numeris exstat:
Duisque juxta vexillum suum in signis C5c. Scilicet in si.
no; quod tradidit illis pater ipsorum in ferendo feretro
(10. (1) Satis quidem curiola eA ilta obserratio, mo.
(1) Referunt Rabbini ad locum Numerorum citarum va-
rias devexillis Tsraelitarum opiniones es quod scriptum est 5VSIX
(in sienis) alii de imaginibus in vexillo quolibet intextis, alii de
colore singulorum vexillorum explicant. Sunt certe quae de bis
leguntur, tantae jucundicatis, ut ab carum mentione non planemi-
hi temperare valeam. Commomorabo icitur aliqua, eaque Lati-
nis tantum verbis enarrabo. Primum Rascbi inquit, unicuique
vexillo Tsraelitarum erat suum signum, scilicet maxpa coloraia ab
eo suspensa. Color autem unius non erat sieut color alterius; co-
lor uniuscujusque erat sicut color lapidis in pectorali infixi, atque
ideo potuit quisque coenoscere vexillum suum. Sensus est, vexil-
lum cujusque tribus eo colore imburum fuisse, quo resplenduit la-
pis in pectorali summi sacerdoris et tribui respondens. Teitur
vexillum Rubenitarum sardium sangvineo colore referebat; fehu-
de vexillum coccineo colore rubinum amulabatur; Exbraim sue-
cini colore in lyncurio es vexille resplendescebat, denique vexil
Tum tribui Dan caeruleo viridique permixto colore veluri turcois
nicebat. Quales quidem conjecturae dictu faciles, probatu oppi
do difficiles sunt. Alio diverrit R. Abendana circa Num. II, 2.
imagines sinculorum vexillorum enumerans. Imagines, inquit,
fuerune in unequoque vexillo. Dicunt Rabbini nostri felicis me-
moriae