# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/82792707X:0375 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/82792707X:0375?run=74 # Title: [Animae Humanae Natura Ab Augustino Detecta In Libris de Animae Quantitate, Decimo de Trinitate, & de Animae Immortalitate] Animæ Hvmanæ Natvra Ab Augustino Detecta In Libris de Animæ Quantitate, Decimo de Trinitate, & de Animæ Immortalitate (shelfmark Leibn. Marg. 92) # Folio 347, page id 82792707X:0375 # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=82792707X&page=375 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/82792707X/jpgs/default/00000375.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 47 lines, status machine # Lines: 47 recognised, mean confidence 0.95 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. MMR TACLL A I B. Areumentatio sexta deprompta ex eo; quod immutabilis Ratio nulla vi d humano Animo sejunsi valeat. PP X TV S Reo incumbendum omnibus ratiocinandi viribus video, ut ratio quid sit, quoties definiripossit sciatur, ut secundum omnes ma- dos, es de Animae immorialitate constet. Rario est aspectus Ani- mi, quo per se ipsum, non per corpus verum intuetur; aut ipsa veri contemplatio non per corpus; aut ipsum verum quod con- templatur. Primum illud in Animo esse nemo ambieit, de secur- do etertio quaer p, sed ex secundum sine Animo esse non potest. De terrio magna quaestio est, utrum verum illud quod sine instrumenio corporis animus ineue- eur, sit per se ipsum, es non sit in Animo, aut possit esse sine animo. Quolibet modo autem se habeat non id pocest contemplari animus per se ipsum, nisi aliqua conjun- ctione cum eo; nam omne quod contemplamur, sive coritatione capimus, aut sen su, aut intellectu capimus. Sed ea que sensa capiuntur, extra etiam nos esse sen- tiuneur, e locis continentur, unde nec percipi quidem posse affermantur. Ea vero quae incellicuntur, non quasi alibi posica incelticuntur, quam ipse qui intellieit ani- mus simul enim etiam incelliguntur; non contineri loco. Ouare ista conjunetio in- menus animi, es ejus veri quod intuetur, aut ita est ut subjectum sit Animus, ve- rum aucem illud in subjecto, aut contra subjectum verum, e in subjecto animus aut uerumque substantia. Ilorum autemerium si primum est, tam est immortalis animus, quam ratio secundum superiorem disputationem, quod inesse illa nist vivo non potest. Eadem necessitas in secundo est. Nam si verum illua, quod ratio dici- tur, nihil habet commutabile scul apparet, nihil commutari potest, quod in eo lan- gnam in subjecto est. Remanericitur omnis puena de tertio. Nam si Animus sab- stancia est, es (ubstantia rationi conjuneitur non absurde quis putaverit fieri posse utmanente illa hic esse desinat. Sed manifestum est, quandiu animus à ratione non Ceparatur, erque coharet, necessario eum manere, alque vivere, separari autem qua tandem vipotest: Num corporea, cujus e potentia, infirmior, oriso inferior. ordo separatior. Nullo modo Animali ereo: Sed etiam id quo modo? An aliter animus potentior quisquis est, contemplari rationem non potest, nisi alterum inde separaverit ? A1 neque ratio cuiquam contemplanei defuerit, stomnes contemolentur. e cumnihil si ipsa ratione poientius, quo nihil est incommutabilius, nullo pacto erit Animus nondum rationi conjunctus eo qui est conjunctus potentior. Restat ut aut ipsa ratio a se ipsum separet, aut ipse Animus ab ea voluntate separetur. Sed nihil est in illa natura invidentiae quo minus fruendam se animo praebeat. Deinde quo magis est eo quidquid sibi conjungieur facit, ut est, cuirei concrarius est interi- eus. Voluneate autm animum separari à ratione non minus absurde quis diceret. pulla ab invicem separatio posset esse rerum, quas non continet locus. Ouod qui- dem dici ad versus omnia superiora potest, quibus alias concradictiones opposuimus. Ouiderso jam ne concludondum est animum esse immortalem: In etiam si separari non potest: At si illarationis vis ipsa sua conjunctione afficit Animum, neque enim non assicese potest, ita profecto afficit, ut ei esse tribuat. est enim maxime ipsa ratio, ubi summa etiam incommutabilitas intelligitur. Liaque quaecunque ex se asseit, cosio esse quodammodo. Nom erso excineui Animus potest, nist a ratio-