# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/851387705:0060
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/851387705:0060?run=74
# Title: [Johannis Wallis S. T. D. Geometriae Professoris Saviliani, in Celeberrima Academia Oxoniensi; Opera Mathematica] Johannis Wallis S. T. D. Geometriæ Professoris Saviliani, in Celeberrima Academia Oxoniensi; Opera Mathematica (shelfmarks Leibn. Marg. 100:1/2, Stück 1; Leibn. Marg. 100:1/2)
# Folio 40, page id 851387705:0060
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=851387705&page=60
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/851387705/jpgs/default/00000060.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 63 lines, status machine
# Lines: 63 recognised, mean confidence 0.91
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

VF
NUMERORAM
Aolica dialecto) Seriptae reperiuntr. Tra enim a iovon nosus tot quot; et novos
quotus: Tic e rioor, neoor tantum, quantum, (inserto et Lpenchetico;) SC a ner
quando (unde Anglicum rehan seu rehen, vel, ut Scori scribunt quhan:) lic 2
qud; in qua; item roios, noios, talis, qualis, in quibus terminatio alis elt advencitia,
ut ee in aequalis ab aequus, (EIeur cirrnos ab cixos, et quands planus, ab duos similis,
par, Sic auaprcono5, sictionanos, isnnos, onercnor, ec.) e terminario ilis in similis, ab
ouoios, quod ipsum ab cuos, quare de Craca terminario otos serrilis elle appDaTCL;
Sed e Fiumilis ab humo, (quod iptum d ruuai unde et z dapanos humilis, ut àz05
axdos, Vananos, pandanos.) Facilis a facro, LTabilis ab habeo, (unde ee FTabitus, ut
ab égco vel gu EE15 _ geors,) Aeilis ab aeo, aliaque multa, terminationem serrilem
adleicune, prour lupra l in simul e semet serrile else diximus. Sic et d n que,
a ns quis; lic ab edic esca e vescor; e contra tolleno (quali colleno,) a unncoreBV.
Sic Aoles ong. et dnona, prO ore et amore, dicebant; sic apud L acinoS otium, neeo
tium, spatium, nuncium, vicium, esc. promileue vel per s, vel per c, seribuntur;
unde licerarum + ec attinicas magna colligitur: quod idem paret apud CFraecos in
cevra oeizco, cerza aiporum cosunru aliisque verbis ejuldem Forma, ubi F in E, X yr v
Conrercitur: Ita etiam promilene dicimus uspiam e usquam, nuspiam ee nusquam,
quispiam et quisquam; unde eriam maxima aftinitas lirerarum p et qu’ulterius
Patet; adeo ut non mirum SIE d zéroso, vel néroeas diei Quatuor. A Duatuor vero
tinne quartus (UC ZraeroS) quater, quaternio, quaternus, quaternarius, eg5.
Ouinque. Fademitem opera oltenditur, et Quinque derivari polle a lerre AIOL. ms
unde ec nuco _ nunos: Policis nempe proner quin, e prO ZEque, (UE nas pro
nos _ nc PTO 7E) adeoque à nivno quinque. Aeque hine quinius leu quinetes
(uJos) quinquies, quinus, quinarius, etc.
IIta dux, vocum duatuor ee Duinque Pymolosix, utut d Crxeco longius rece-
dere videantur; in eandem tamen eunt lencentiam, non modo Bochartus jam ci
tTUS; Sed e Possius in Fermolosico Tuo nuper edito; (Dost prinam hujus cdirio-
nem;) et, quem ille cicar, Salmasius; ne plures nominem.
Acque ica ostendimus Numerorum nomina Larina d Craecis desumpta ese; quan-
quam illud in nonnullis rix adeo probabile primo intuiu videri postic. Sicui
rero hac in re nimis prolixus fuisse ridear, aur etiam d lemita deriasie, cum haec
Grammatica sint porius quam Machematica: Spero ab illo me veniam facile impe
traturum, Ei Paltem incellisat me numeros ex prosello hic loci non Mathemanice
tantum, sed e Philologice cradendos luscepisse; parcim quidem quoniam velcio an
quispiam ancehac illud Culceperir; parcim eciam quoniam legitimi mei Auditores
(quibus haec primicus parabantur) non omnes cousque in rebus Machemacieis
verlari tuerinc, quin opus lic nonnunquam aliud aliquid lalis instar seu condimenti
interspergere, quo melins quae arida lecus aut licea nimis videri polline tacilius de-
gluciantur, neque vel palacum oftendant rel stomachum moreant. Ouod aurem
nonnunquam prolixior sim et in exemplis copiolior, ideo factum est, quia non-
nunquam derirata a Tuo tonce eousque recedant, uE, nisi maena exemplorum co-
Pia illud erincatur, non estet adeo pertuatu faeise ullam omnino cognationem in
veniri: quod de Quatuor e Duinque prieserrim dictum incelliCacur; quanquam et
alia aliqua prima forlan tronce rix suam tamiliam Patis indicarent. Neque hOC
quidem mirum, cum illud omnino utu sic compertum, ur, ubi vox aliqua ex una in
aliam linsuam cralara ese, dexivationum leges multo line laxiores quam ribi intra
eandem linguam manendum est. Acque hoc in Lacinis d Ciraecis deduetis eo ma-
gis accidir, quoniam non tam ex puro tonce Graeco leu dialecto vel Acrica vel T0-
nica (quarum trequentior ese utus) quam ab Aolica adeoquo omnium impurilsi,
ma dialecto ur plurimum ducta lint, quod agnoteunt omnes; vel laltem a Vorica,
quae e ipla d Communi laris deAectie.
Contra vero, liquis minucioribus hisce (pront videri possint) delectacus, am
pliorem mellem optaret: contulac, si libet, Caninii Grammacicum Graeam (apud
quem olim me hujulmodi non pauca lesille memini;) vel pocius (ne multos no.
minem) acutistimi Cimul et Venerandi Senis Th0. Gacateri noltracis opusrpinsora
or (qualia sime iplius omnia) quod adversus Sebastianum Plochenium de Arlo
novi Instrumenti inceriplic; apud quem (in prioribus prxelereiim Capic lis) mulla
hujulmodi reperiat magno acumine seripta: ubi quidem in muleis nohilcum con-
sencie, atque inde alia in nostrum usum, Si opus eller, exempla mucuari possent,
nili quod ea perlegere non priusmiti contigerit, quam quae supra habeneur, leripea
Fuerint;