# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/867984570:0199
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/867984570:0199?run=74
# Title: [Quo Continentur Claudii Ptolemaei, Porphyrii, Manuelis Bryennii Harmonica: Archimedis Arenarius, & Dimensio Circuli; Cum Eutocii Commentario: Aristarchi Samii, de Magnitudinibus & Distantiis Solis & Lunae, Liber: Pappi Alexandrini, Libri Secundi Collectaneorum, hactenus desiderati, Fragmentum ; Graece & Latine Edita, cum Notis ; Accedunt Epistolae nonnullae, rem Mathematicam spectantes; Et Opuscula quaedam Miscellanea] Quo Continentur Claudii Ptolemæi, Porphyrii, Manuelis Bryennii Harmonica: Archimedis Arenarius, & Dimensio Circuli; Cum Eutocii Commentario: Aristarchi Samii, de Magnitudinibus & Distantiis Solis & Lunæ, Liber: Pappi Alexandrini, Libri Secundi Collectaneorum, hactenus desiderati, Fragmentum ; Græce & Latine Edita, cum Notis ; Accedunt Epistolæ nonnullæ, rem Mathematicam spectantes; Et Opuscula quædam Miscellanea (shelfmark Leibn. Marg. 100:3)
# Folio 171, page id 867984570:0199
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=867984570&page=199
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/867984570/jpgs/default/00000199.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 125 lines, status machine
# Lines: 125 recognised, mean confidence 0.93
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

TI
sravissimo ad aculissimum, bemitonio se invi
cem superant
alii Ouindecim Ctatuerune TonOs, hemito
2. ec ad hunc Meibomius; quod e nos ex
illo repetimus ad Pcolemaei cap. FT. lib. 2. quos
illic enumerarimus) Nempe, credecim jam enu-
meratis, praemicruneur in acurum duo, Eyper-
raius, e Fyperaeolius
Nempe hOC VOTUnE. LLOLLAMIBAHOMICHON 10.
ni Fypodorii (omnium gravistimi) Sonum este
volune grarillimum quem possie vel humana
vox proterre, vel auris distinete judicare; (ad
eoque grariores omnes non tam Sonos elle vo-
lunc, quam Bombos aut incondica Nurmura:
Prollambanomenon Fypoialtii (seu grarioris
EIrpopheysii) hemiconio acuciorem Faciunt
quam Eypodorii, (adeoque Lyparen hujns, he
mitonio acuriorem, quam Fypaten illius; e
Tic de Caereris;) ut medio loco E Proctambano.
menos Typoialtii, inter FIypodorii Prollamba
nomenon ee Flypacen hepaton: Acurioris TIy
Dophrygii Prollambanomenon, hemitonio adhue
acuriorem Faciune; adeoque tono integro acu
ciorem quam FEypodorii, cum cujus icague FIy
Pare hyparon coincidet. Ft lic de careris, u
videre est in tabella ad calcem cap. FT. lib. 2
Pcolemai.
Conra hos (qui Fonos seu Modos lic au.
sent per Flemitonia) disputat Prolemaus, cap.
36, 9, 10, TT. Iib. 2
Docerque, Modorum rariorum utum, non in
hunc solum tinem incroductum, ut acurior gra-
VIOErO SIE COTIUS CantUS tenOT: Ouippe huie luF
ticeret Cantoris vox acutior graviorre; aue Mu
lici Organi ad hosce renores accommodatio.
FE quidem, Ei huic Coli atrenderetur, polles
quis, Fonis Ouindecim jam enumeratis, Pro ar
Bicrio plures addere, quatenus FIumana Vocie
(Aeiraors) distenrio, auc etiam Organicae, per
miccic: Aliolque intermedios quoeris pro arbi-
trio interponere
Sed eo porissimum sine fuisle incroductum
ue in ipsius Cantus curxiculo transicus Fac de
modo in modum; quam VOCanE (veraboplu x7
evor) mutationem secundum Tonum: (quod:
noltris tic, mutata claris lignatura, adhibiris
Mollis et Duri noris.)
Adeoque prospiciendum esle, non tam ut
aequalibus inter se distene interrallis (pura
toni, hemitoniire,) quam uc crantirio tiat per
Consonancias, (pura Dia rellaron, aut Dia pen
ce, aut etiam Dia- paTon:) Neque ve in proxi-
mum lemper Tonum trac tranticus, (qui Fonc
vel Femiconio distet,) sed lapius (de quidetr
STaCIIS) in alium qui per consonanciam aliquam
Duca Dia Tellaron, Dia pence, auc Dia PaIon)
inde dittel.
Crat. (Ouippe idem omnino est atque, in ho-
dierna Mulica, Ei dicamus mi rocem ponendam
in Bmi, an in b fa b mi, aut bb fa vb mi:
quod Modum nOn MUTAE: nam si horum alte-
rum tiat, reliqua pariter Facienda Lupponimus,
EI CO CancuS pertInSaE.)
Tonos aurem qui plusquam Dia pason ditte.
runt (puca Dia pâson es dia rellaron, aut Dia-
Pason ee dia- Dente,) Pariter habendos (cadem
de causa) aeli ranto ditterrent quantus est ex
cellus ille supra Dia pason (puta Dia reMaron,
aut Dia PentC.)
Adeoque ciera Dia. Pason terminandos ese ex-
tremos Ponos (quippe, qui cousque, aut ulera
excurrume, alii censendi non lunt a citra posi-
tis;) EE propterea Tonos distinctos ponendos
ese docet omnino Septem; Myxoludium, Ly
dium, Phrycium, Dorium, FEypolydium, Fy.
pophryeium, e TErpodorium. Poridemque ad
miccit hodierna Mulica, pro varia Claris liona
cura quod ad Ptol. cap. TT. Lib. 2. Oltendi-
MuS.
(Glareanus tamen justo rolumine, quod ac
sencropcor rocat, pro Modis Duodecim Conten-
dic; quem ridelis. Sed nondum erar, illius
xetace, in ulum reductum Peolemai genus Dia
tonum Inrentum, quod poltea rerocarie Larti
nuS; adeoque ad Aristoxeneorum modum 10-
quebantur omnes; in Fonum, Fonum e TIC
miconium, seu Limma, diridences interralla:
Modosque per Femitonia ausebanc.)
Tlane aurem mechodum acthibet Pcolemaeus
in Tonis luis seprem delionandis, (quam e
nottri securi lunc in murandis Clarium Signatu.
ris:) Ouxe quo melius incelligatur, respicien-
dum hic erie Schema quod habetur ad Prol.
Cap. XT. lib. 2.
Primum omnium Facit (qui est omnium me-
dius) tonum Dorium; qui Mesen Poteltate (ad.
eoque d Paramelen, qua cst noltrorum mi,
hrabeat in sieu nacurali; hoc est, (ut loquitur
ille) Mesen potestate (utour suvavet) in Mese
positione (uion déoes) adeoque Parame(eM POce.
Itace, in Paramele policione; (hoc eltu uE nOS
loquimur, mi in b fa b mi:) d in exeteris li
militer. Cui convenic, apud nos, Claris nude
Dolita, ab (que Mollis aut Duri nota.
Secundo; Fonum lumie illo acuriorem Dia
teltaron; qui itaque porestare Melen habear
(dia tellaron acuriorem) in Dorii Parancte. dic.
zeugmenon; adeoque Paramelen (qux elt no-
Atra mi) in Nece diezeugmenon; hoc eltu (ut
nos loquimur) mi in ela mi: quem Tonum
vocar Mixolydium. In hunc tinem nos, polita
Mollis nora (a Flat) in B fab mi (quo mi
exeludatur inde,) remiccimus mi ad e la mi.
Arque hinc alibi concludit (cap. 6. lib. 2.
Syltemace quod Conjunctum vocane (d ProL.
lambanomeno ad Peren Cynemmenon) opus
non ese: urpore quod laris luppleatur Facto
non cam pro alio habendum elle Pono, quam cransicu (in Mele) de modo Dorio in Mixoly.
cione qua Sonos Dia pason differentes pro eo. chorda in Dorio (ab Flypare hypaton ad Nse
dem vel quati eodem habendos else supra aetum sen, hoc ett à B mi ad a la mi re,) Sequitur
tercium
est Typodorius; qui vero continue sequuntur.
Lonum aurem qui Dia Palon ab alluo dutali
Pro eodem concinuato, aut quali eodem: ea ra- dium. Duippe jam, polt duo conjuncta Petra-