# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/867984570:0754
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/867984570:0754?run=74
# Title: [Quo Continentur Claudii Ptolemaei, Porphyrii, Manuelis Bryennii Harmonica: Archimedis Arenarius, & Dimensio Circuli; Cum Eutocii Commentario: Aristarchi Samii, de Magnitudinibus & Distantiis Solis & Lunae, Liber: Pappi Alexandrini, Libri Secundi Collectaneorum, hactenus desiderati, Fragmentum ; Graece & Latine Edita, cum Notis ; Accedunt Epistolae nonnullae, rem Mathematicam spectantes; Et Opuscula quaedam Miscellanea] Quo Continentur Claudii Ptolemæi, Porphyrii, Manuelis Bryennii Harmonica: Archimedis Arenarius, & Dimensio Circuli; Cum Eutocii Commentario: Aristarchi Samii, de Magnitudinibus & Distantiis Solis & Lunæ, Liber: Pappi Alexandrini, Libri Secundi Collectaneorum, hactenus desiderati, Fragmentum ; Græce & Latine Edita, cum Notis ; Accedunt Epistolæ nonnullæ, rem Mathematicam spectantes; Et Opuscula quædam Miscellanea (shelfmark Leibn. Marg. 100:3)
# Folio - , page id 867984570:0754
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=867984570&page=754
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/867984570/jpgs/default/00000754.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 65 lines, status machine
# Lines: 65 recognised, mean confidence 0.94
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

R A F A Y 1
eo suam cuus amiserunt linguam quam Anelicanam immutare potuerint. Quamvis
autem, hac de causa, prius recepta lineua Anelica permanserit: Illud saltem inde in
secutum est, ut multa vocabula Gallica, sed Latinae ut plurimum orieinis (nam quae
Calli retinent Cermanicae orioinis, a Francis illue deducta, quanquam Callis for san ne-
biscum nunc communia, nobis tamen quam illis potius nativa censenda sunt: (5 quae ex
prisca sua lineua retinuerunt, ipsis nunc cum Cambris communia, nos etiam ex antiqua
Britannica retinuisse, vel a Cambris potius quam a Gallis accepisse censendum est. ) in
linguam Anelicanam irrepserint, multaque Anelicana sensim desueverint. Nec qui-
demtemere contixisse puro, quod Animalia viva, nominibus Cermanicae orieinis voce-
mus, quorum tamen Carnem in cibum paratam, originis C allicae nominibus abpellamus;
putan Bovem, Vaccam. Vitulum, Ovem, Porcum, Aprum, Feram, C3c. an OX, 2COW
2 C alF, a Shrecp, a F(08, a BOAr, a DCer, C8c. sed Carnem Bubulam, Vitulinam. Ovi-
nam Porcinam, Apruenam Ferinam; Beet, Veal, Mucton, Pork, Bramn, Venison,
Bc. Sed hinc id ortum putaverim, quod Normanni milites Pascuis, Caulis, Faris, l0-
eisque quibus vivorum animalium cura acebatur, parcius se immiscuerint, (quae ilaque
antiqua nomina retinuerunt:) quam Macellis, Culinis, Mensis, Lpulis, ubi vel para-
bantur vel habebantur cibi, qui it aque nova nomina ab illis sunt adepti.
Fx eo autem tempore admista fuit exoticarum vocum farraso satis superque nume-
rosa: Non, quod lingua Anelicana ex sesteritis sit e verborum inops, est enim ed ver-
borum c eleeantiarum satis abunde plena, 3 (Si libet) ad luxuriem copiosa, nec quic-
quam deest quin ex propria supellectili acutissimos sensus valeamus sienanter exprimere
C EuDanncos ut vel ex unius spenleri poematis abunde liquet, cujus phrasis tersa sa-
tis es elecanter compta, e3 copia plena,  casta tamen e exotico ornatu minus adulterata:
Sed partim quod, propter varia cum exteris commercia, 5 frequentia praesertim in Re-
eiis familiis connubia, aere potuerit evitari; partim etiam quod nimia innovandi af-
fectatio (hoc saltem supremo seculo) inordinata prurisine multos irritaverit pereerinas
voces praeter necessitatem conquirendi, qui nihil vel elecanter vel emphatice dici posse
existimant quod non insolitum quiddam aut pereerinum sonum sapiat.
Hoceria Atque hisce partim misturis, partim longiori temporis tractu, qui etiam in aliis lin-
el dcou
suis insunem mutationem praestare solet, factum est, ut linoua illa Anelo-Saxonica in
praesentem lincuam Anelicanam sensum mutata fuerit.
Neque Anelia sola conclusa est haec lineua, sed Aneliae fines eeressa praecipuas etiam
Scotia partes occupavit. Quod eo praesertim tempore factum puto, cum Normanni An-
etiam invaserunt: nam Anelorum Rezia familia, C ex nobilibus non pauci, praeter
alios etiam explebe, Anelia pulsi in Seotiam recepti, lineuam suam secum portarunt.
quae continuis subinde commerciis consirmata eo usque invaluit ut eadem nunc sit Anelo-
rum C Scotorum lineua: Nisi potius dicendum videatur, cultiorem hanc Scotiae par-
tem es Aneliae proximam eosdem cum Anelia incolas nactam ese, ex Savonibus oriundos,
C fuisse ouim Reeni Norclanhiumbrorum parcem: Nam Scoti Montani (Hiohton-
ders dicti) bos (qui vocantur L omlanders) non minus quam Anelos, SaPTOnS (hoc
est SaxOneS) appellant: se vero C ac lC Caiochel diverunt olim. At Montani illi Sco-
ti C Insulami, (variarum adjacentium insularum incolae,) qui marnam quidem, sed in-
cultiorem, Scotia partem occupant, ad Septentrionalem es Occidentalem Scoliae partem
positi, antiquam lineuam Britannicam, seu potius Flibernicam, maena ex parte, etiam-
num retinent: sunt enim Dictorum (hoc est, antiquissimorum Britonum, jueum Roma-
num dedienantium, in montosas hasce e asperrimas resiones pulsorum) reliquiae, admi-
stae Seotis (a Serihisforsan, aut C’ochis, olim oriundis) ex llibernia huc advectis:
Nam C Tlibernia incolae olim dicebantur SCOtI.
Est isitur illa quam crado lingua Anslicana, antiquae Teutonicae propaeo, sicrt es
hocierna Cermanica, Beleica, Danica, aliae que affines; e quidem pari modo ab his dif-
fert, quo C ipsae inter se.
Flujusce autem linguae Grammaticam institutionem ideo axeressus sum, quod ipsus
coenaionem videam ab exteris non paucis maxime desideratam: quo possint varia illa
nempe sunt, praesertim ex Theoloeis exteres, qui Pheologiam Practicam, prout a no-
Pris craat consuevit, summopere cuprunt intueri; qua in re Concionatores nostros, faven-
ribus iim numinis duspicus, profectus non vuleares fecisse in confeso est; partim qui-
dem
ine
Anelica
Operio
sulcer
atio
maximi moment seripla intelsere, qud aud nos nostro extant idiomate. Multi