# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/867984570:0950
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/867984570:0950?run=74
# Title: [Quo Continentur Claudii Ptolemaei, Porphyrii, Manuelis Bryennii Harmonica: Archimedis Arenarius, & Dimensio Circuli; Cum Eutocii Commentario: Aristarchi Samii, de Magnitudinibus & Distantiis Solis & Lunae, Liber: Pappi Alexandrini, Libri Secundi Collectaneorum, hactenus desiderati, Fragmentum ; Graece & Latine Edita, cum Notis ; Accedunt Epistolae nonnullae, rem Mathematicam spectantes; Et Opuscula quaedam Miscellanea] Quo Continentur Claudii Ptolemæi, Porphyrii, Manuelis Bryennii Harmonica: Archimedis Arenarius, & Dimensio Circuli; Cum Eutocii Commentario: Aristarchi Samii, de Magnitudinibus & Distantiis Solis & Lunæ, Liber: Pappi Alexandrini, Libri Secundi Collectaneorum, hactenus desiderati, Fragmentum ; Græce & Latine Edita, cum Notis ; Accedunt Epistolæ nonnullæ, rem Mathematicam spectantes; Et Opuscula quædam Miscellanea (shelfmark Leibn. Marg. 100:3)
# Folio 192, page id 867984570:0950
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=867984570&page=950
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/867984570/jpgs/default/00000950.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 68 lines, status machine
# Lines: 68 recognised, mean confidence 0.94
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

De Propositione Sinculari.
autem liquis homo est doctus, Particularis; quia non de tora hominis specie dicitur, sed
 peper secundum parrem aliquam, hoc elt, de aliquo indiriduo sub ea specie. Non autem
ideo universalis est prior provolitio, quia nora Omnis praetigitur, et polterior parcicularis
quia ei praeponitur aliquis, (utinonnulli, ex cironibus praecipue, arbitrantur:) Non enim
ideo Dniversalis est, quia noram habet Oniversaliraris; sed, quia universalis est, ideo nota
praeponitur; ut agnoleit Dounamus. Noca isitur universalitatis delignat aliquando univer
talem proposirionem, non aurem Facit. Idem dic de nota particulariratis.
Jam vero, ut ad praelentem controvertiam accedamus; in propolitione singulari, necesse
elt, ut praedicatio se nadbno, de toto, cum subjectum lingulare arouor sic e indiriduum in
partes, (subjectiras incelligo; loquimur enim de coro prxedicationis, non integrali;) Impol
libile enim est ut aliquid n pepor secundum partem dicatur, de illo quod arquor elt 
parces nullas habet. Necesse isitur cst, ue quiequid de Indiriduo dicitur, sire subjecte
Singulari, dicatur de toro; e, per conlequens, proposirio lingularis semper erit redonis.
Acque hocipsum est quod rult Aristoteles; ee qui aliter sristotelem exponunt, detor-
QuenE non interpretantur. Audiamus isitur cristotelis mentem de propolitione Vnirer-
Tali, sre, quod idem ett, de dicto re merros nyn underos, de omni de de nullo: Td N oncs
Dexcererieco, ni no naro nartos ramroecida da repor daresco Tavriv SWV. Aegope SE Wd XE narros naery.
roeciode, orar under n  roncitis nabeur nab E dureeor s nex duoerar ni rd nala, unseros corabras. Ouid
disertius diei postet procaula nostra. Tune demum nara merrds (non naeru mertcor) de omni-
(Sve de TOco,) dicitur aliquid, quando nihil subjecti accipere licet, de quo alterum (hoc est
praedicatum) non dicetur. Alumo. In propolitione lingulari attirmance, nihil subjecti su-
mere licet, de quo praedicarum non dicatur. Concludo igitur. Propolicio Aingularis aftir-
imans, elt nara narros. (Fodemque modo, propolitio lingularis negans, erie nara pnserbs,
Verbi graria: Si dixeris Socrates est aoctus: Ouxro, quidnam est intra ambitum Socratis.
de quo non dicatur Doctus: Si nihil; isitur erie nara narros per pristotelis detinitionem. AE
vero, cum Socrates de uno solo homine dicatur, e de illo dicatur doctus; nihil aliud So-
cratis lupetct e quo negetur: ut patet
Idem licer concludere ex ipsius Rami detinitione: cum detiniat Axioma Speciale (quod
poltea subdiridie in Particulare e Proprium) esse; quando consequens non omni antece.
denti actribuitur. Sed quam bene conrenit haec detinitio axiomati Proprio, quae tamen illi
est altera species axiomatis specialis. Si in axiomate proprio consequens non omni antece-
denei eribuatur, ostendat quaeso cui non Si autem hoc oltendi non possit (ut quidem non
Pote(t) qua ratione dicat non omni auribui, non video; cum non omnis ee quidam non idem
valere, ex regulis Aequipollentix, certissimum cAt. Vel isitur oltendar Pamus axioma
proprium astirmans Nicui non accribui, rel ego illi negabo, non omni accribui; ec, per conse-
quens, definitionem Cuam, axiomatis specialis, non convenire axiomari Proprio. Mala isi
tur detinitio illa lic necesse est, quando detinirio generis non convenit utrique speciei. Imo
vero, sirem expendamus, inveniemus alteram speciem, Scilicet axioma particulare, (quod
contradistinguitur axiomati proprio,) ejuldem prorsus esse lacicudinis cum Genere, scu
Axiomare speciali. Nam axioma Speciale est, quando consequens non omni antecedenti
actribuitur; Parriculare, quando consequens parciculariter antecedenei actribuitur. Fantum
igicur distane axioma Speciale et Parriculare (h. C. genus _ species) quantum non omni 
parsiculariter. Duod quancillum lic, ex Gurberletho dileas; qui explicaturus, quid relit
Ramus per particulariter, exprestis verbis contundir: Particulariter; inquit, Boc est, non
omni. Patet isitur, quam lericer aganc Ramistae, dum genus d specie, illis vocabulis distin.
suant, inter quae ne ipsi quidem ultam agnoleunt differentiam.
Sed ad Aristorelem revertor: Oui duos tantum agnolcirmodos prxedicandi; de toto et
de parte, nedons ny nara usper, Oniversalem e Parcicularem. Nec quidem pocuie plures ad
multere. Ouicquid enim de alcero dicitur, neceltarium est ur vel de illo Poro rel de iptius
Parre aliqua dicatur. Ouicquid eriam ab alterO remOvetur, vel a FOc0, vel a Parte cantum,
remoreatur necelse est. Nec enim postibile est medium invenire, quod de altero dicatur,
nec tamen de roro, neque secundum partem. Pro certo igitur ee indubitaco principio Po.
natur, Omnem propolcionem (Cates orieam incelliso) quacunque demum ip(a Sic, vel Vni-
vertalem elle, vel Parricularem, hoc elt, vel radens, vel narâ pepor
Arque hinc pacet, perperam tecilte Ramum, iptiusque sequaces, dum, praeter Syllosil.
mum Gencralem e Specialem, Proprium adjunxerint. Ouum enim proxositiones propriaS.
seu Singulares, non pocuerine Particularium regulis coercere; commenti sunt novam quan
dam syllogismi speciem, aliis ancea incornitam, quam Proprium appellant. Fcaxiomata
propria quae illi inter specialia numerabant, a reliquis specialibus discrepare videntes, ab
omni yllogismorum specie antea noca abhorrere arbitrari sune: nescientes interim, lalcem
non adverrentes, iisdem quibus ccHera Leguus Ceri.
Pater etiam, quid judicandum sic, de quadruplici Propoticionis divisione, in Vnivertalem.
Particularem, Indetinitam, ee Singularem: Nimirum, Species sine necesticate mulciplicari:
ei Sngularis semper reduceuca  al Oniverlalem; Indetinica rero, nunc ad hanc, nunc
ad Parrieularem. Arque hoc acldum mentem Aristoretis; qui quadeilariam illam divisio
nem
Thel