# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/DE-611-HS-4280474:0526
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/DE-611-HS-4280474:0526?run=74
# Title: Handschriftenbestand Ms (shelfmark Ms IV, 471 : M-S)
# Folio 212v, page id DE-611-HS-4280474:0526
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=DE-611-HS-4280474&page=526
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/DE-611-HS-4280474/jpgs/default/00000526.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 61 lines, status machine
# Lines: 61 recognised, mean confidence 0.89
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

 proprie sectio, pars
ute Tentonistae raide et rede gherdde, virq
Aute, verga, est qr. lignum mobile, flexitile dictum a Marculf l. 1- c. 20. jubemus ut apsum in
ng, mo rege movere, unde wtgede, wegon, nde hoc vos recipere faccatis et unicuius esxt
viltem, vuto.
sipsis juste debita pontionem terminetur e
dutge von in bituzesa. Aatiu
gis. Goslac. van sufunt 1. 153.8
clecima illius sumptus litis quod exincen fia ditionibus
fam de terra vineis mancipiis vel undecuns redebetur
ipse vir ille habeat el Hred. Rign. in Nol.) ao Marcult
ed. Ratut. p 902 in 5. vitiose criptum erut suntem:
dene taxeon, dou de vode sotis, cupr loco sumptus litis reposui, quod et scripturae
vestigiam et sensus ipse suadebat. Conctitutio aroliM
Breschen dons ber vegee ib to
5. cap. VII. De hereditate inter heredes si contentune egerunt, et Rexmisum suum
ad illam divisionem transmiserit, decimum mancipium et decima virga Rereditatis fised
Regis detur. Lui locus ad hujus loci interpretationem omnino facit. Sententia gitur
est, Negem decimam illus litis sumptuum seu expansarum nomine tascosuo quacunque
de causa debitam, alicui donare et concedere. Clim namus apud Romanos necessaria
erat ex parte actoris cautio deuma partis litis calumma nomine, qua anitio litis
cavebat actor in vicisset, reo decimam praestitum iri. Extat in consultatione velet
Durponsulti Constitatio Liocletiani ex Conice Heomogeniano quam inde etiam
exscribit Cajarus observat. 7. c. 6. qua ejus repromussionis decimae partis nemul: Laippensi
per calumniam hoc eum facere confidis, remedio repromissionis anilio portulata eu lumnue
decomae partis ejus quod compelit, tibi condemnari eum defierare potes. Cujus palanis speci
men phrabel. c. 29. formalar. Legis Romana. Hanc obsoletum sustilit Sustiseanus seg. ull.
cltiqua. (od De jareperant props. calum dan. 5. Haec autem. Instit. Je poena demere
litigant. eandemque postea reduxit non abolito calumniae jurjurando. Nov. eciman
agitar litis apud drancos receptam fuis se probat haec formula; quae a Rontanis accopta in
tantum in valuit, ut non aliae litium expensae multus seculis in usu suerint praeter decmam
rei in judicium dedudae et pecuniariam mulitam quam ercendum dicebant, ut aucor est
Petrus Contanus, qui B. Ludovuo Rege claruit; cujus ea de re vetus quoy constitatio extat.
tandens decrevit Carolus WV. Rex ubius illud observandum, ut vicus vicori, in expensa tesseretar
non in provirci tantum ubi jus scriptum pro legibus erat, quod optimus docii simus qsenea
pt: disellea obserravit Manual lb. Id porro heco singulare est aleciman litis firco pra
stari solitam. Situm su accipio, ut sportularum et judicii nomine pars illies decima prco
competeret. dune vetustis simo Romano jure quispuan
e et non dissimite observatum exsarione et secto elici
potert. dic enim ille de lingua petina
b9. ea peruna quae in judicium verot
in litibas sacramentum afacto ud pe
tebat et qui insiccabatur, de alis debus uterque
quingentos erii ad pontem deporebunt. de
aliis rebus item certo alio legitimo numero
acsium. Duui judicio vicerat uum sacrumen
tam a farro, auferebat viel. ad etnstum
redibat. Vaterius Max. 1. ro c. secta
mento cum adoles centulo contendere ausi
non sunt. Hacaocacasso ii erad Polluc
l. 8. Eni nor  es e
augeroßh yalior c0  Eun lore
cor idicolino io discalor. Idem ate
Max. l.e. c. 8.
vutee. Angs. rod et rad, pensura 16. pedum
cum dimidio, de cempeda radcunge
alat. raus. Aedit spinne nis moldia
flcctere a nostro rad virga quo seru het
nostri se mibarhari certamterra mensorum
virgatam ospeclana, qdia tet vergarum
longitudinem continet.