# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/DE-611-HS-855382:0150 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/DE-611-HS-855382:0150?run=74 # Title: LBr. 486 · Koch, C.D. # Folio 69v, page id DE-611-HS-855382:0150 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 70r); this page is its left half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=DE-611-HS-855382&page=150 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/DE-611-HS-855382/jpgs/default/00000150.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 32 lines, status machine # Lines: 32 recognised, mean confidence 0.96 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. Aristorcles ubique fatetur, se primas rerum omnium causas primaque principia quaenn. efficientem nempe e finem. Deum; forman: animam fortassis quandam mundi, non Edeas; Materiam: aquam, ignem vel aerem; vel propriam magis atque his clementis etiam communem, qualem Plato ponit in Simaeo. Corpus nimirum simples, quod aquam, ipnen, aerem, terranque constituat. Itaque loca Aristotelis disputatio es concra Platonem, idearem, seorsin etistentium Pationum, item concra Parmenidem Poetam Metaplysicum, Empedorlem, Parncardi per- similem; Demociitum, Herarlitum, atomorum inductores, Hesiodum amons et chaus laudatorem, Ho mencos, aquae e terre addictos; porro contra Thalem, quem axor Ies Toractus emsmts vocam non dubitat, aquae pationum, aliosque compluris. Neque enim poterat Aristoteles non ubique disputan ac refeller in ea disciplina, in qua ipsi nec de iis, quae in rerun numero habendce essent, nec de principuis demonstrandi, redum de rerum ipsis puin- cipio vel principiis ac causis conveniebat. Constituit igitur ante omnia, quo ipse da orta putet, non ideas neque acudentia: sed Sbias, tes ver excistentes: Substantias Scholastici vocarent. etlarum igitur omnium non auributa quaedam, Ted ipsam naturam quie in primis causis sit, quaeren se profitetur Aristoteles. Itaque considerandum, sili proponit or n or, sive orta n orta, res omnes, qua existunt, unde existunt, quomo- do existunt, nempo per communes causas, principiaque communia, quae rei cuicunque existenti onsint, propneque conveniant. Mathematici videlicet quantitatem consiverant rerum mareriam e partes Physici; omnia aurem rerun omnium principia, causas omnes con- munes Metaphysicus. Neque non multa communia habent Physicus e Metaplysicus. Quod confiteri veteres cogunt, quippe qui tractationem omnem lanc Physi can pu- tant, nec scorsim nominant, nisi Theoperastum velimus, libetum quum, novem capitibus absolutum, ipsum Metarhysicum inscripsisse credere. (igero, princeps Philosoplonem Ron. Philosopaiam quidem rerum divinarum humanarumq, e causarum, quibus omnia contincants scientiam difinit. Platonis simceum ven netaplysicum convertit, partes Philos ophiae distinguit in Susculanis; at nostram fere Plysicae addicit vel Ationomiae. Lucretius non ignorat rerum primsidia qua sint, atque Enpedoclem Latinis prestat; Thysicus tamen vocaeur. Qua res efsecisse videtur, ut homines Metarlysica solum apud Ariro. telem fen quaererent. Cujus libri cum essent concisc ab eo scripti, ab alis deinde confusi, maleque dispositi, cui rei nequaquam satis medentur publicatores, postea ex Ara- bicis misertime conversi, ac pessime interpretati a Scholasticis; extitit iud chaos quod Metaphysicum hodic vocamus. Ncc satis constat, plunsne libri Metaplysici ab