# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/DE-611-HS-855382:0151 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/DE-611-HS-855382:0151?run=74 # Title: LBr. 486 · Koch, C.D. # Folio 70r, page id DE-611-HS-855382:0151 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 69v); this page is its right half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=DE-611-HS-855382&page=151 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/DE-611-HS-855382/jpgs/default/00000151.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 51 lines, status machine # Lines: 51 recognised, mean confidence 0.89 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. Aistotele scripsi desiderentur. Nieque enim ocolgumena Aislotulis, quae Macrobies laudat, prublica extant, nisi librum de mundo, in cujus erordio est Resconer nat deoRosioner Aristoteli tribuamus: nec XIV. libri, Aristotelis nomen pri se serentes, de Theologia secn dum Agyptios, Solent ei autori tribui. Qua in n uerum videatur statuendum, ab Est DeM condiscero magnopen velim. (Ut e fere debeo, quicquid mihi de prima Philosophia venit in mentem, quippe qui XC Se mendationen primae philosoplice ob oculos midi proposui. (ui etiam ipsi favent profecto dac. mistius, Philoponus, Alerander et reliqui Interpretes Gnici Metaiphysicorem Aristoblis recti e cordati. Quam Scholastici formun, quidditatem, etsentiam vocant rei, Aristoteles solet 70 TI ipsum quid, er etra vel esse, dicer, perpievitatis causa. Accentus nudos scriptos esse ab Aristotle, credo CXCEL fae placen. Nummi fortassis autiquions quam quos profert D. Major, apiculos istos habent. Rectenc autem Porsius Aristopha- nem Grammaticum aueorem pahibeat nec ne, cui potius quan CAC. S. constet? Accentus cur non sic in sybaba, quae sir ipsa antepenultima anterior, item cur in antepenultima non sit, ultima longa, e Ecintiliano videtur atque etiam e spiritu Rominis, pronunciandive consuetudine reddi posse ratio. Atque videntur Grriculi a Latipus demum Grammaticis accentuum pertectum dochinam accepiose, maleque solutae orationi accommodasse, quae erat olin Poisi Musicaequ propria. Ilam quae Todic est axed Ciram maticos doctiinam accenruum abjurdam esse fere patet, usum vero etiam magis corruptum Primi autons scripsisse in versibus veterum videntur ut pueri rytemum felicius animad. verterent, h. c. ut loquinur scanden discerent. Ut omnis illa doctina non ratione sus cepta a Grammaticis, sed observatione atque inpenitia signorum constituta esse vrveatur, sentio autem de illis, qui regulas nobis genuerunt, non de Gruias illis, sed Graculis, quorum proles etiamnum Gruciam incolit. E quibus erit, qui nuper ad nos invisit, Atbas oets Germanica ita feci ex Adlicis, ut quantitatem syllabarum nostrarum sevarem, quod negligunt in suis stali, numerum autem syllabarum Malicarum servar, h. c. Tyllabam syllaba redere, nec plures, quam Fassus, porere nec pauciores, ne conarer quidem nec genus versuum semper consertarer. Nimirum versum imitati volui. Quen conatum mcum cum Sa etiam pergen ausus Pastoreno fidum ab Hofmanno con Sibi haut displicuisse scripsenit sum. Sed paerem sentio, scriptionem ER. 3 us Hs nean cilc Exc. Eot.r s molestan esse. Dells O. A etertori, Reip. civili, litcrunice ocniore Acadenis DENIGNIS CACEI ces elienti ob sequentiss d. Roch.