# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/DE-611-HS-866575:0161
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/DE-611-HS-866575:0161?run=79
# Title: LBr. 854 · Seckendorff
# Folio 79r, page id DE-611-HS-866575:0161
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 80v); this page is its right half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=DE-611-HS-866575&page=161
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/DE-611-HS-866575/jpgs/default/00000161.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 79, 2026-09-07T03:33:42Z — 36 lines, status machine
# Lines: 36 recognised, mean confidence 0.97
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

Seckendorfius Leibnitio.
Menseluif d. XXII. Zan. 1691.
Summa hunanitas tua, Vir Robilissime et Excellentisiome, qram, ut omnes, ita ma-
xime postrema literae tuae, d. 1. Octobr: anni prateriti ad me catae, suavissime spirant
promptius utique responsum, imo gratiarum actionem merebatur. Sed ut sois, et inter
occupationes experiris, nil celerius emanibus elabitur quam tempus; me vero
etiam aetas tardat, jam in annum LXV. producta, qua non saltem per se, sed et
accito veluti in funesti ministerii societatem morbo acerrimo, corporis frangit vi
res, et mentis vigorem imminuit. Inducias quidem aliquas a morbo habui, ma-
gnamque spem de medicamine, quo per aliquet menses usus eram, concepi; sed oir-
ca finem anni proximi recruduit malum, et dolore, etsi non savissimo, pertina–
me.
ci tamen per dies complures oppressit. Ende languorem in annum, quem coepi-
mus seujus auspicia lata tibi suisse spero et successum prosperrimum appre-
cor) intulit, assultusque subinde novos facit; breviores tamen e tolorabiliores
hucusue quam aliii multis, qui eundem intra viscera hostem alunt, sentire.
dicuntur. Compone me indies ad fortiter (Deo adsistente) ferenda, quae muta
ri non possunt, et ad ultimum, quod haud procul aberit, certamen, quo. Christi
gratia et auxiliissuperato, liber ab omni malo ea evolabo, ubi aeternum
bene erit. Hanc pduciam solicitudini oppono, quam mihi quotidie infligit
conspectus tristissimi status in Ecclesia et Rex: cui nullum, quod sufficit, re
medium ne covitari quidem, nedum applicari posse video. Privata pa-
rum me afficiunt, omnia enim, nisi salva sit Respublica, in summo versan-
tur dilcrimine. Raro quicem munere me superiori autumno exhilaravit De
us, nato mihi ex optima uxore filiolo, qui etiam adhuc vivit, valetque; sed hujus
educatio oivina benignitati simpliciter deferenda est, nec sperari ab senecta
mea potest. In opere meo, quod tibi exactissimi judicri e’edecumata eru
ditionis vire, placere maxima cum voluptate percipio, licet defectus et
meos et libri memoria et conscientia me non celet, omni, qua possum, diligen
tia, nec sine corpusculi incommodo quotidie occupor, et in excudendo duae offi
cine Lipsienses jam ab ectobri mense laborant. Cum vero tres minimum
menses requirantur, ut, qua elaboranda restant, absolvam, senzelium in par
tem laboris huc advocare constitui, si modo veniam ad tempus impetrare po-
terit. Ex iis, qua prestiterit, speciminibus de successu judicabo, an ei commiti
possit continuatio operis ad nostra usque tempora. Ego enim artem castusque re.
22 lan. 169