# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/DE-611-HS-866795:0010 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/DE-611-HS-866795:0010?run=79 # Title: LBr. 886 · Spinoza # Folio 5v, page id DE-611-HS-866795:0010 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 6r); this page is its left half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=DE-611-HS-866795&page=10 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/DE-611-HS-866795/jpgs/default/00000010.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 79, 2026-09-07T03:33:42Z — 64 lines, status machine # Lines: 64 recognised, mean confidence 0.97 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. Ex quo oritur Differentia inter aefernitatem et Durationem. Per Durationem enim modorum enim tantum existentiam explicane possumus; substantiae vero per aeternitatem, hoc est nifinitam existendi, s infta Latinitate, essendi fruitionem. Ex quibus clare constat, nos modorum existentiam et durationem, ubi, ut saepissime fit, ad solam eorum essentiam non vero ordinem naturae attendimus, ad libitum, quin ideo, ansque pourcela, quanquam non ideo ) quem eorum habemus Conc conceptum destruamus, determinare, majorem minoremque concipere, atque in partes dividere posse. Anternitatem vero et substantiam, quando quidem non nisi infinita concipi possunt, nihil horum pati posse, quin simul eorum conceptum destruamus. (X) Quare ii prorsus garriunt, ne dicam insaniunt, qui Substantiam extensam ex partibus siv corporibus ab invicem realiter distinctis conflari putant. Idem enim est, ac si quis ex sola additione aut coalitione Circulorum, qua dratum aut Triangulum, aut quid aliud tota essentia- diversum conflare studeat. Quare omnis illa farrago argu- mentorum, quibus substantia corpoream finitam esse ostendere motiuntur, sua sponte ruunt. Omnia enim illa argumenta substantiam corpoream ex partibus conflatam supponunt. Ut etiam alii, qui post quam sibi persuaferunt, lineam ex punctis componi, multa invenire potuerunt argumenta, quibus ostenderent, lineamne esse in infinitum divisibilem. Si autem quaeras cur nos naturae impulsu adeo propensi Sumus ad dividendam substantiam extensam? Ad id respondeo, quod quantitas duobus modis a nobis concipitur; abstracte scilicet sive superficialiter, prout ope sensuum eam in imaginatione habemus, vel ut subst antia, quod a solo intellectu fit. itaque si ad quantitatem prout est in imaginatione attendimus, quod saepissime et facilius fit, ea finita, divisibilis, ex partibus composita, et multiplex reperitur, si vero ad solum intellectum attendamus, et res ut in se est percipiatur, quod difficillime fit, tum ut satis antehac Tibi demonstravi, infinita, indivisibilis et unica reter reperietur. Porro ex eo quod Durationem et quantitatem protubitu determiniare possumus, ubi scilicet hanc a substantia abstractam concipimus, et illam a modo quo a rebus aeternis fluit, se paramus oritur tempus et mensura. Tempus nempe ad durationem, mensura vero ad quantitatem tati modo determinandam, ut quoad fieri possit, eas facile imaginemur Deinde ex eo quod affectiones substantiae ab ipsa substantia Separamus, et ad classes, ut eas quoad fieripotest, facule imaginemur redigimus oritur numerus, quo ipsas determinamus, ex quibus clare videre est, mensuram tempus, et nmmerum nihil esse nisi cogitandi seu potius imaginandi modos. quare non mirum est, quod omnes qui similibus notionibus, et quidem male intellectis progressum naturae inbelligere conati sunt, adeo mirifice se intricarint, ut tandem se extricare nequiverint, inisi omnia perrumpendo, et a nullo atsurdo, quantumvis turpissimo cavendo. (X) satis congruit cum definitione aetcruitatis hoetiana. ) nondum hic probatum substantiam non nisi infinitam concipi posse. () pantordurius, cumdae et in veteraest Cartescrum torqueri possent (4) partes non existere in totis fuse probare conati sunt Digbaeus et Thom. Anglus. e