# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/DE-611-HS-866795:0012 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/DE-611-HS-866795:0012?run=79 # Title: LBr. 886 · Spinoza # Folio 6v, page id DE-611-HS-866795:0012 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 5r); this page is its left half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=DE-611-HS-866795&page=12 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/DE-611-HS-866795/jpgs/default/00000012.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 79, 2026-09-07T03:33:42Z — 86 lines, status machine # Lines: 86 recognised, mean confidence 0.96 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. gmmerum eb tempus redigendo, is certe nihil aliud quaerit, quam substantiam corpopeam, quam non nisi existentem concipere possumus, suis affectionibus privare et efficere, ut naturam quam habet, non habeat. Quod clare demonstrare possem, ub ex alia quae in hac Epistola attigi, nisi Ex omnibus jam dictis clare videre est, quaedamsua natura esse infinita, nec ullo modo finita concipi posse; quaedam vero vi cansae cuimhaerent quae tamen, ubi abstracte concipiuntur in partes possunt dividi, et finita constiderari quaedam denique indesi infinita, vel simavis indefinita dici, propterea quod nulto numero adaequari possint, quae tamen majora et minora possunt concipi, quia non sequitur illa necessario esse aequalia debere, quae nullo numero adaequari posun, ut x exallato exemplo et aliis multis, Denique causas errorum et confusionum, quae cirqu quaestionem infiniti, ortae sunt breviter indicavi easque in fallor deposin adeo, ut non putam ullam maneret quaestionem de infinito quam hic non altigi, aut quae non ex dictis facillime solvi queat, quare circa haec te diutius detinere, non operae pretium judico Verum hic obiter notare velim, quod Peripatetici, ut puto, male intellexerunt, demonstrationem veterum, qua ostendere nitebantur, DEi existentiam. Nam ut ipsam apud judaeum quendam Rab. Jaque dai vocatum reperio, su sonat: Si datur progressus Causarum in infinitum sunt ergo omnia quae sunt, etiam causata, atqui ad nullum quod causatum est, pertinc i ejus naturae necessario existere, ergo nihil est in natura ad cujus essentiam pertinet necessario existere, sed hoc est absurdum ergo et illud; qu quare vis argumenti non in eo sita est, quod impossibile sit dariactu infinitum, sed tantum in eo quod supponant se , quae sua gatyra non necessario existunt, non determinari ad existendum nisi 1) a re sua natura necessario existente. (4) co plo saties, ex seclacta imntoris notri, qua (4) ut substantia, aeternitas ex sententia autori (X) hoc Mathematicis plerisque agnitum, nominatim Cardano, egregie autem, ut video observatum et diligenter inculcatum ab autore nostro () Ego semper distinxi immensum ab Interminato, seu f terminum non habente. Et id cui nihil addi potest, ab eo quod nunerum legem supera Breviter gradus constituo. Omnia, Maximum, infini tum. Omna, quicquid omnia continet, est maximum in entitate, quemadmodum spatium in omnes dimensiones interminatum est maximum in extensione Item quod omnia cntinet, infinitissimum, ut gcare solet sive absolute infinitum est est Maximum, est omnia sin infimi gradus quae quorum magnitudo major est, quam ut a nobis ratione assignabili ad sensibilia, possit ex plicari quarquam aliquid detur ipsis majus. Quema modum spatium infinitum inter asymptoton et Hyperbolam Apollonii comprehensum quod ex omni moderatissimis infinitis unum est. cui respondet quodammodo in numeris summa hujus spatii suimo t ete au rato fractionum infinitae, Nominatorem, qui infinit eao. et ipise est minorem majoreave assumserimus ()(X) Hoc recte observatum eA, et convenit cum eo quod dicere soleo, nihil existere, nisi cujus reddi possit ratio existentiae sufficiens; quam in serie causarum non esse facile demonstratur; nam nec singulis utcunque regredi– amur, inventens aliquid inveniamus, ubi subsista possit et si totam seriem in infinitum retro sumtam intelligamus esse causam sequentibus singularibus rationem existendi sufficientem, quod unum dissen- tientibus effugium superesse potest, contrarium facile evincitur quod singula quae libet ab hac serie rescindi possent, ut tamen quod superest ratio sequentibus esse debeat (unde sequitur totam tandem seriem, d est summam omnium rescindi– bilium, detrahi posse, salva sibi, salva illa Existendi ratione, quam in ipsa supposuimus, quod absurdum est item vel potio, quod contrarium es quod supposi– sum erat, directe evincit; rationem scilicet ex istendi extra seriem esse. Deinde quod dici nequeat, unde Quod argumentum etiam sic enuntiare poss non posse dici, ubi series illa in infinitum retro, qua sequentibus ratio esse debet,quaeque ab una parte interminata, ab altera aterminata est; a termine ta sui parte incipere debeat; unde quaevis singularia ei detrasisosrit, adeoque ut dixi, ipsa sibi. sed prantu argumentum est cur tota series non conteat sufficientem existendi rationem, quia tota series alia fingi sive intelligi potest, unde reddenda quo menbratile sequitur in serie antemim Ero pritum posterer, ned an tils pnopilu