# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/DE-611-HS-867385:0033 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/DE-611-HS-867385:0033?run=79 # Title: LBr. 908 · Struve # Folio 17r, page id DE-611-HS-867385:0033 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 16v); this page is its right half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=DE-611-HS-867385&page=33 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/DE-611-HS-867385/jpgs/default/00000033.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 79, 2026-09-07T03:33:42Z — 69 lines, status machine # Lines: 69 recognised, mean confidence 0.95 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. quae illuda primaniorum eximant et intet Refe item inter Refecta et substituta locumili negari non posse et part. 1. n. 22 Bas (ut hoc obiter addam) in chartis seculi noni pro s. Gallo jam Lintolva Curtis legitur. Idem novissimo opere in publico novissime animi sententiam disertissime exposuisse censendus est, in Annalibus scilicet Benedictinis lib. 32. tom2 num. 8 ad A. C. 838. Sic enim ex ubitis enarratis quae pro diplomate dici possunt, concludit. dt et Tenzelium, Johannes Mabilio in Epistola ad Tenzelium, (quae extat inisdem Historiers Vindiciis cap. 1. n. P. Pag1u) Verum si ipsius diplomatis forma et stylus remotis praejudiciis expendantur; fateri necesse est, quaedam in contextu errata occurrere, quae praedicti instru- menti autrentiam convellunt singula non vacat attingere quae obelo confixit Conringius nec ipse omnino erratorum expers, ut quod ait Cancellariae cum omperatorum tum Regum Francorum moribus repugnare, Ecclesiae vocem diphthonao ordiri, quod sane adeo non repugnat, ut sexcentis exemplis oppositum constet. Illud instrimis hoc in diplomate me movet, quod in eo mentio fit habani sanctae Moguntinae Ecclesiae Metropolitae, qui certe superstite Ludovico pio, nectum hanc dignitatem adeptus nec anno DCCCLXVI quem navator apposuit amplius in vivis erat quippe ante annos decem extinctus. Conpingius patat circa initia seculi decimi tertii hoc diploma confectum fuisse: at scriptura ipsa Ciplomatis, imo ipsa additio anni incarnationis post multos annos facta longe antiquior est. Et denique Henricus onstanticusis Episcopusante medium seculum decimum tertium illud pro venumo id est antiquissimo habuit. CCum isitur recte (mea etiam opinione) scribot doctissimus Raglerus (t. praeliminari bradicationis n. AG num. 34) rejecto etiam dplomate gura parthenonis in tuto esse et num. 3 et subjiciat n. 3b diploma controversum si non primarium saltem substitutum esse Et inter part. 1. num. 306. inter modos solvendi nodum deRabano hunc secundum referat, ut magnorum peritissimorumque virobum jadicio dicatur, diploma esse substitutum authenticisque subrogitum ac refectum. superest ad perfectam judicii et candoris judiciique laudem, ut tale esse simpliciter fateatu, ostendatque et tam ex egregio exemplo ostendit ostendat viros gravos salva existimatiare sua, maximo et doctos in publicum fractum egregio ad posteritatem exemplo magna serarum et parte 2. n. 20) retractare dicta et veritati exutisque p ibl affectibus veritati manus dare posse. Ne(si secus faxit) credant homines vimu doctstos qui sententiam aliquam semel ex professo tueandam susceperito, nulla argumentorum vi ei eoladisi pose ut eam deserentam fateatur. Quod superest vale di fave Dabam fanovere Julii 1712 Et mox: propae fidem est Ludovici– anum istud diploma conflatum esse ex bapis ciplomatibus, alters Ludovi Ludovicipii imperatoris, cujus initialis cum Monogrammatet i forma ponibus in eo invenitur sigillo atque chronicis no altero unius cuuspiam ottonum vel aetatem, phrasir Herricuum quorum ac senium totus contextus sapit