# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/DE-611-HS-867859:0168 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/DE-611-HS-867859:0168?run=74 # Title: LBr. 967 · Volder # Folio 84v, page id DE-611-HS-867859:0168 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 85r); this page is its left half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=DE-611-HS-867859&page=168 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/DE-611-HS-867859/jpgs/default/00000168.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 41 lines, status machine # Lines: 41 recognised, mean confidence 0.92 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. Extensio, nis, est abstraet um extonsi, noc magis oft substan. tia, quam numoriu voc muetitudo substantia conson potost et exprimit nihil meiuo, quam quandam non suceossivam (utdu ratio) fod fimmetanvam diffugionem voe ropotitionom cujusdam natum, seu, quod eodom redit muetitudinom romm egustom nitame sumut cum aliquo intoa eo ordina exi Fontiuro; na- tara inquam, qua nompo extondi son diffundi dicitur enibu inrordis voc icca diffusionis mihi obscuritatumpat. Facceo oninicapio, quoxacto ros eadem oc indirisibieos, ut in numoro fit, possit rexeci non capio, qui possit diffundi, sive, hocuam mini imium idoncqo vidotur, qui possit extondi, honost, qui pos: sit divorsil partibus exil orrfumil. Weindo, si alloo rermn naturne, quas ropoti vit, non sint finguea in so extouse, non porcipio, qui ex canim ropotitiono oxtonsio oriatur. Pnucta, si qve infinitios ropotantum, inceam faciont eindam, nc cinta non voe infinitios ropotita suporticiom, aut suprFicios doniqua faciot corpus, sod, ut fiat extonsio, fingueat parties detdationam ut habvant noco ssumest. Hoc igitur initatos tune indivisibi. eos voe infinitios reposita, minquam diffinitontir, et exton- tionom faciorot, nisi singuea quid extonsi inso habant. Nosti vulgo dici, ea qua in Ubi ut coquuntur, sunt, so mor: componotrare, socuiao da, quae sunt in loco; advoqu inacus cusuido immimora bieres posso opso ammnilas unclam intor se etensionom facientes. Quod dictum, eicde probaro nocum supponit tamon ex re non extousa miclam extonsionem posse produci. Sapiris a to dictum momini, nisi neiquid in nobis oesot activim non posso in novib esso rires dorivativas ot actionos, sod une. Jam unquam, quod sciam, tugus dicti rationom Huilisti, nisi mino donuum; quam probo. ut ostendas, quid difforant ab univorsalibio finguearra, ais ad cortae tomporib, eocipppartis opsontialom ordinati. oroin ollo singnearnim a quibio inuvatalia ammo ab. stratumtur. Procuedubio. Sod quidicca ordinatio officit, utex ucu mutatio soquatum, quia ux univorsalibrs soqui non potest? dnalis unqs sit illa ordinatio, nos tamon inso nihuli habit prator naturam suam, noc quidquam qqva soquitur, nisi quod in natum illa continotum. Idom ost corpile sptcorrcum quocumqe sit tomporo, et eoco, non quie quam exvo sognotur, i’si quod in natura ephorao continotur.