# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/DE-611-HS-958582:0036 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/DE-611-HS-958582:0036?run=79 # Title: LBr. 187 · Cuper # Folio 18v, page id DE-611-HS-958582:0036 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 19r); this page is its left half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=DE-611-HS-958582&page=36 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/DE-611-HS-958582/jpgs/default/00000036.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 79, 2026-09-07T03:33:42Z — 41 lines, status machine # Lines: 41 recognised, mean confidence 0.97 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. Dominum referrent. Sed vereor, ut Odin sive Nodan, Deus artium tam sit anti quus; quem Heroa fuisse celebrem apud Germanos Septentrionales, Anglo saronum antiqua historia ostendit, cui magis fido, quam Scandina viorum multo junoribus si duxta monumentis; quorum recentiores duplicem faciunt Odinum, unum anti quissimum, quem vellem aliqua autoritate firmarent, alterum posteriorem, a quo tengi stus et Horsa Anglo haxonum Principes genus ducebant. Duplicitas illa non sane absurda est. Nam et in Irmino vel Arminio contigit; sed vellem aeque ac in hoc proba posset. Fuisse enim Germanis antiquissimum Heroa vel principem trminum sive Her- man, vel Taciti indicat locus, cum Herminones dutos memorat a filio Manni. Addo Trminstreet, seu viam Irmini de lactea via, et Erminsrage de curru stellato et Irminsulam Carolinis temporibus celeorem, qua mihi ad Arminium illum Romp clade sua cognitum non rectè accommodari videntur, cujus tanta potentia autori– tasque non fuit, ut coelo ipsi dominari potnerit videri; et Herminones fuere longo ante ipsum: ut credibilius putem antiqui Principis nomen et ipsi et aliis imposi– tum fuisse. Cani adhuc apud Barbaros acitus Arminium scripsit, sed non ut Deum; quemadmodum et Velledam honorabant, sed non tanquam Deam facerent ut ipse ait. Suspicatus aliquando sum, sitanes et gigantes, quibus cum Diis, id est antiquissi- mis cultioris orbis, sive in Gracia sive in Asia ipsaque A gypto Regibus conflictatio fuit ex genere fuisse Celtarum et Scytharum. Eane Promethens refertur inter litanes, et ad Caucasum alligatum nil aliud significare credibile est, quam Lovis (magni per Asiam Regis) praesidie infessis Caspris portis, Asia firise exolusum. Avi vero m Thes saliam irrupere Gigantes, ex illis ipsis locis venisse verisimile est, unde postea Celtae profecti sunt, cum sub Macedonum Regibus Alexandri posteris irrumpe rent inhasoras, Delphicumque templum spoliare conarentur. Caeterum in illis inscriptionis verbis: OEA ZHNOITOZKY PA KAI ATIOs NCL OITOZKYPCL. MIOPA, Deam esselunam, Deum solem me- rito judicas, et ZH A vel ZFX. esse 6EAAVHV; nam et Mithram solem esse constat. Quod si, quae seldenus aliique de Diis Syris habent, nihil conferunt ad Madbachum et Selamanem vel si mavis, Salomonem Syrorum Deos libitanto in studiis quis quam viro mnic occurrit ad eos illustrandos, non temere alium feliciorem expecto. Quoniam Ostro Kocsii mentionem fecisti, qui ante non nullos annos in Batavis quaedam de Hungaricis originibus edidit, et nunc, quemadmodum Vienna accepi, ejurata religione protestantium ad Pontificios transiit. dicam, mihi non spernendam ejus visam diligentiam, sed judicium mediocre Mlolime Hungarorum gens, ex remotioritus fuit, vicina Siberiae, nempe, unde muri- narum pellium venit commercium, ut loquitur cornandes. Itaque non aeque