# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/DE-611-HS-958680:0337
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/DE-611-HS-958680:0337?run=74
# Title: LBr. 95 · DesBosses
# Folio 166ar, page id DE-611-HS-958680:0337
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=DE-611-HS-958680&page=337
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/DE-611-HS-958680/jpgs/default/00000337.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 64 lines, status machine
# Lines: 64 recognised, mean confidence 0.96
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

per illud ipsum res fret una per quod fiet existens. atque ita cum animal totum
sit existens per enistentiam ab anima emanantem, corpus animalis fut constituetur
unum per istam eristentiam. porro haec eristentia modus quidam est substantialis
ab anima sive forma totalii ac dominante emanans atque caeteras partiales monadas
afit
afficiens et sibi subordinam vi cujus, ut ex his monadibus suboidinatu et illa dominante
erustat una substantia corporea que equi dictur.
ex jam positis fit monadas quo ad essontiam suam sputatus praescindendo ab enistentia
omni sive actu physiio esse quidem substantias et entra prima metaphysie completa
quia actum metaphysicum habent. nempe enteluhiam, non tamen esse complitus
in ratione substantiae physicae nisi quatenus et quando entelechia dominans enistentiam
atque adeo unitatem tribuit toti massae organicae V. G. corpori equino ita ut haec ipsa
pulli alteri entelechiae subordinata sit
eer se
Haec porro existentia sive unitas ac vinculum substantiale, fatior, ne situm quidem rcalem
tribuit monadibus inter se, posset enim eristentia sive umtas illa hateri quamvii omnes
corponi equini monades in unum punctum conflurissent. appono verba pererii nostru
de Incarnatione disputatione 1 cap 4 n. 29. pag. 323. duce sunt uniones continuativae
alia acudentatis et pendens a quantitate acudentali, et haec potest habere illum ordinem
ratione cujus assignato certo punncto partes illud respiciunt propinquum vel remotras
proportionaliter ad certum situm et figuram enternam. haec unio potett esse violenta. ut in
monstris. alia est substantialis et in hac nullius est ordo formaliter reddens partes dispanter
se habentes sed similiter continual singulas partes singulus. quare monstruosa continuatio
nullo modo includitur in illa unione et modo integutatii substantialis et hoc est quod multi
Autores dicunt in substantia materiali antecedenter ad quantitatem accidentalem nullam
dari partium distinctionem sed illam provenire a quantitate. non est cd accipiendum de
distinctione opposita sumplictati et idontitati sed de distinctione ordinata afficiente dissimiliter
partes et cum certo ordine respectu unius puncti: atque hunc obiter constat, fircuram elavorum
perseverantem in marubus christi nullam facere rupturam substantialem et substantiam eodam
modo manex substantialiter continuatam in eliusto atque si nulla esset ruptura itaque illa
raptio manuum Christi solum est acudentalus et idem dicendum est in similibui. Hucusest Peret
hyticu na narephasplum
agnoscunt praeter monadas, alioqui secundum ipsa nullae substantiae (: physuce) praeter monadus
forent. Et monades non constituunt substantiam completam compositam (: physicam) eum
non faciant unum per se ( physicum) Sed merum aggregatum insi aliquod substantiale
vinculum accedat. hus inquam omnibus assentior ad quorum vecitatem sufficit quod substan.
tra physica metaphyfeius sire monadibuis superaddat modum aliquem substantiilem qualem
supra dirci
Ais: si accidens vocas, quid quid substantiam completam ita sapponit ut naturaliter sinc ipsa
esse nequeat, non explicas in quo consistat id quod acudenti est essentiale, et quo etiam in
statu supernaturali a substantia distingui debet. Respondeo accidenti essentiale esse
quod exigat inesse substantiae, cum pars substantiae non sit, sed illi prorsus completae tam
in esse metaphisico quam physuo, hoc est tam quoad esseam essentiam quam eiistentiam
constitutae
emnslat adveniat eapue connaturaliter sartem indigeal-. Haec exigentia in acudente permanet
etiam in statu supernaturali et per illam exigentiam distinguitur ab omni substantia videri
potest P. Th. 3 parte qu. 77 artic. 1. ad Z. Hanc acidentis notionem perpateticam
imb Aristotelicam esse ostendit martinus smigletuis subtilis peripateticis Logicae suce
dispatatione 8. quaestione prima per rotam. Pagina mili 543. editionis ingotstadiensii
Ex Harmonia, Inquis, non potest probari aliud esse in corporibus quam phaenomena, nam
aliunde constat Harmoniam phenomenorum in animabus non orin en influnu cor
porum sed esse pastabilitam, idque sufficeret si solce essent animae vel monades
quo casu etram omnis evanesceret entensio reals, nedum motus ajus realtas ad
meras Thenomenorum mutationes redigeretur.
Duamin Harmonia praestabilita sit, hoc ipso tamen quod harmonia est, erigit perceptionibus
quae in anima sunt respondere ea quae entra animam geruntur alioqui dicam ad verta
tatem perceptionum merosive cognitionum mearum safficere ut anima mea sola etestat
una cum perceptionibus suis. nam cognitiones mea verificabantur per phaenomena
quae intra animam sunt preter seriem ordinatam perceptionum in anima enistentium
requintur ad veritatem propositionis qua V. G. affirmo socratem sedere, sespatus aliquis
ad obtum objectum distinctum ab ipsis perceptionibus qui respectus sinc objato ipso esse
non potest. ab eo enim quod res est, dicitur propositio vera vel falsa. Censetne
aut quid deerat veritati illim judicus illius qui apud Horatim enistimabat se nuros
acgune audie trisedes aesera concinnatoss cersere