# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/DE-611-HS-958803:0163 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/DE-611-HS-958803:0163?run=74 # Title: LBr. 57, 1 · Bernoulli, Joh. # Folio 81r, page id DE-611-HS-958803:0163 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 86v); this page is its right half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=DE-611-HS-958803&page=163 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/DE-611-HS-958803/jpgs/default/00000163.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 98 lines, status machine # Lines: 98 recognised, mean confidence 0.89 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. Tachystoptotam invenire lineam Brachychronam, vt Tachygrapham Datis in plano verticali duobus punctis A, et B, invenire lineam AMB per quam mobile M a puncto A moveri incipiat, et propria gravitate descendat ad punctum B tempore omnium possibilium brevissimo ponamus si M descendat in recta Inctinata AB, erit tempus quo percurrit AB ad tempus quo percurreret AC perpendicularem usque ad horiz ontalem C B ut AB ad AC, utjam ut constat Rursus si ponamus CB esse, aequalem ipsi AC duplam ipsiusC _ et grave mobili ubi pervenit ad C, pergere concepto impetu, ac tendere motu aequabili versus B, percarret CB tempoe tanto tempore quanto percuvit AC t sin CD sit aequalis AC, percurret dimidio. Et in universum si A tempus quo percurritus AC sit t, erit tempus quo percurritur CB, ad t, ut est CB ad ut + + E. CB(bis AC), seu t(lbis AC) + CB): bis AC, sed bis AC. itaque tempuse adrantibas Gas eos CB) tempus quo pervenitur recta, ab A ad B, est ut AB ad AC +. AB: AC et et AB A AB = AC + CB ergo fit tempyper AB = t. AAC + CB: AC. ergo tempus per ACB est ad tempus per AB, ut (bis AC) + CB ad bis SAC + CB, et horum quadrata ut 4AC + 4 AC. CB + CB ad 4AC + 4CB; quorum illud potest esse majus quam hoc, quia 4AC CB potest esse majus quam quia dento communi 4AC + CBI, potest 4AC. CB esse majus quamae 3CB, seu 4AC majus potest esse majus quam 3CB Iuaque si C+AC sit major qui recta quam ge B, seu si AC sit major quam _ZCB pa breviori tempore perveniet m grave ex A in B vi per it sa per hypotemsam. ac et si evissimas ae alibi rectius quae sequientam riangali rectangs uli, quam via perpendicularis, fita sint duo puncta A et B, posse inveniti punctum facilius seupitius perveniatur ex A ad Quin et si data sit horizontalis EF ct itinere omine potest punttum D, tale ut via AdB sit omnium pasibitium facillima, seu pomtissima. Nempe tempus per AC sit F, et tempus per AE est ad tempus per AC, t ut VAE ad SAC. Ergo tempus per. AE est + ilAE: AC) et tempus per Ad est ad tempus per AE, ut Ad ad AE ergo tempus et Ad est _S, AEqu + Edu. Ergo tempus per Ad est, + H(AE: AC) YAE + Ed): AC Bsimiliter DB est AC se dB 10) VCEC + qu. (CB- ED)). Ergo fint Atmpus erECi p L, N(AE. AC) Erg. tempus per DB, s Et. C4 et AC. AG rocetur V. Et summatem volum seu tempus per AdB, erit mltiplem L HoC) multiplic. per d Hx: N sy Lrydgentoyran t (AE + Ed) AE +n+ (C + CB+ 2D- bis CB. ED: EC =min: seu tempus hoc debet esse omnium possibilium minimum. Ubi cum sola recta Ed sit variabilus, utique diferentiando fiet: arED (AE+ Ed) AAE) +, (CD -CB)Cter biv : C+CEC + CD + Ed - bis cB. Ed.) EC) = O. seu fiet rED: CAE. Ad) = FHCB - ED: BH(EC. D8). vel fiet CF. (B = n H(AC. Ad): N (EC. DB) est autem ad n ut tempuspraedtms taque problema: ingenire in recta data horizontali et invenire punctum d tale, ut junctis rectis in plano verticali AEBF rectis AD, DB et. sEB= ad. Hr sit via pB it via omnium talium promtissima seu facillima sic construetur: compleatur miutu rectangulum ACB et secetur CB in F), ut fiat FF ad FB, in itaque rem alis ratione composita abi subdupli itotiem ometuiam fiese cetis pat E, sd EC, et Ad ad Pa sanatur nmatur alia recta horizontalis infra CB ut GL, et 1 et quaeratur in recta CB horchontali CF cadente inter ED, et Et, punctum Ntergo est antan tempysper ec ad tonisus Mapproseue n tal punctum B tale, ut sit via per DBL omnium possibilium promtissima, habebit locum idem theorema; ponamus autam L sic assumi, ut B sit illud ipsum punctum datum, paulo ante positum. Eodemque modo ut punctum L invenimus ex dato B invenimus punctum L, in tronzontali Gt, ita ex dato L, inveeniamus punctum p in n a infferiore adhuc horizentali mp. itaque via facillima birectilinra ex A per ciL ad p erit BL p Ed ad B etit EDB, et ex D per CB ad L erit DB trirectilit ter horcxutales Esto autem d aliqua via facillima Trilinea (ab Ed, CB, angulis (rectarum) viae incidentes to et biuras birectilineas ex quibus componitur esse omnium possibilium facillimas, nempe AdB, et BBL. Nam cum ex Hypothesi, via hac facillima angulis suis incidens in datus horizontales, transeat per BL, utique necesse est viam reliquam AB AdB esse talium facillimam, nam si alia daretur lacilior AZB, utique AaBL, esset facilior quam AdL contra hypothesm; itaque si tota via sit sui generis faullima, etiam parsiam viae sui generis facillimae erunt. Ut si via facilli quatrirectilinea per horigontabes ED CB, GH, ML, ab A ad p sit facillima sui generis; etiam tritec nea quaevis, et brechlinea qua vis n va contenta sui generis facilima atplura hic priblemata u ed triangulo rectangulo Pythatonce ubi Ac uthetus aquatur tribhus nc sequitur si AC sit aqualis tribus quadrantibus ipse eB, grave eX A aqua ubi tamen in praxi conci– iendum est angulum C non ihil rotundari seu constare ex portiuncula curvae cuius tangentes sint rectae AC et sine reflexione vel a abesi ter not putat