# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/DE-611-HS-958803:0259 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/DE-611-HS-958803:0259?run=74 # Title: LBr. 57, 1 · Bernoulli, Joh. # Folio 129r, page id DE-611-HS-958803:0259 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 128v); this page is its right half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=DE-611-HS-958803&page=259 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/DE-611-HS-958803/jpgs/default/00000259.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 68 lines, status machine # Lines: 68 recognised, mean confidence 0.92 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. Si dato puncto fixo A, et puncto curvae quaesito B, ducatur Bd talis ducatur horizontalis BL, em ex AB cormaliter educta FL, occurrat in L et denique ducatur BD ipsam FL ita secans in D, ut fiat LF: FB = Bd: DF erit Bd tangens curvae quaesitae AD trausuntis per b. ABB. Atque ita sartem problema esset reductum ad Tangentium inversam C. recte osset processum. Equidem p(H) vel (R(d) sunt infinities infinite parvae si ipsi AB ) si earum duaet ordinanae) comparentur. sunt nim infinite parvarum Bd, differentiae Sed cum (E)S debeant ipsis B(H) esse aequales videndum an et ipsae sint infinities infinite parvae, cum tamen deeant ipsae (Es sint differentiae ipsarum AE ordinariarum. Et sane cum triangulum Es(E) sit similae mangulo LFG ipso dicente autore, et litera triamguli hujus sint comparabila prioris inter se (omma scil.) infinite parva primi gradus; etiam tomn Et quidem non quaeri quod hoc modo aut praestari ne etsi ut mox atera erunt inter se comparabilia, quod desideratur; sed tamen estum dicetur; hoc tamen nunc dilato videndum an non in ipsa ratiocinatiome ad hunc scopum licet alienum) drecta, omnia se recte habeant. Et quidem ante omnia id agitur d AE et dBH sint aequales. Ubi statim haec incidit difficultas, quod ipsae AE sunt ordinariae ipsa autem BH sunt infinitesima primi gradus; iarum autem initur BH. di Ipsa igitur dBH sunt minimum disse primi d secundi gradus. Etsi autem aliquando contingat odeoque it eari date nemne inta RID) quae tamen aequanda ipsis d AE, quae possunt et solent esse gradus mn primi. Et quidem d esse gradus secuodi, et ips quale d(D), et DR, inaccomparabiles patet exiit eo ipso quod hrangulum Ds) sumle ipsi BFd, ubi etiam latus Bd infinite parvum est ipsii BF cd, ordinariis inarcomparabile. vere igitur H(D) est infinities infinite, parva. Videndum Est autem triangulum Ese sed thic, statim apparet defectus. ut defere ergo an et (E)S sit talisros nam RId) non sunt diferentiae secundi gradus sed primi simile triangulo Madiant quia enim triangula DRD) et BFd sunt stmilia, et hujus latera omnia sunt comparabiliu inter se nempe sermi gradus etiam illius latera comparabilia erunt sed unum ex ejus lateribus D (D) est primi gradus ergo et caetera quare et Rto) isic ergo modus differentiandi non es epts in (C, per E autem ducitur horizonti par allela EH occurrens ipsi Bd in H. Eodemque modo determinantur puncta (D) (E) prro quia DE pro parallela ipsius F haberi potest, hinc ut FG est dimidia FB, ita DE erit dimidia DC, ergo et BH erit dimidia Bd. Unde se quitur et 1H H + et ex Deducit DR normalite ip B(d) occurrentem in Ret et A(D) erit dBD seu dupla dBH; et () serit t etu 16