# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/DE-611-HS-958803:0302 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/DE-611-HS-958803:0302?run=74 # Title: LBr. 57, 1 · Bernoulli, Joh. # Folio 150v, page id DE-611-HS-958803:0302 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 146r); this page is its left half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=DE-611-HS-958803&page=302 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/DE-611-HS-958803/jpgs/default/00000302.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 51 lines, status machine # Lines: 51 recognised, mean confidence 0.81 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. quasita. Atqus adeo una opera duo intignia problemata opticum unum, Mechahicum alterum, ultra quam abratior pelebam resolvi, ortendique quam vis ex diversistimis malheseos partibus sint denitur ejusdem tamen esce natura. Sumamur jam specialea eorum et quidem hypotheria comunem a Galilao primirur intromurtam eti demoncratam quod velocitatet, gravium cadentium sent inrationem sut duplicata altitudinum emen tarum, in hoc enim proprio pirrtionis tenbrcorisieit: Quo suppo sito curva data AHC erit parabola, id eit H= ax et t Sax, qua si subitituantur in aequatione generali habebitur dy = dxV F a ex qua concludu enton Brachynochronam esse Cycloidem vulgarem dis. si enim cixeculut Ept Kicusus deameter = a roletur super NG et initium rolationis sit inripro A depribet punctum k cyclordem qua reperiel e eandem habere aequationem differentialem dy= ax VE Posilis AC, X; a et CM, y pote tanen hoc a priori et arayice invenir. Sic. d V. X Xdxnoac 2xdx i ad saxigx monisassis aaxxx mone eit autemd-2xas aa quantitur crepis sunma sax x seui ete ut arcus GL, ideoque sumala aequatione dy= deV X et aux x disserentialic diertialis ipso habebitur useu CM = Gf- LD, ergo MD = CD =GL + LD; quoniam vero (astumta CO= semi periphera GLA) CB = GL = LK, erit MO = LK + LO, et ablata commani erit ML =. LK, quod docet curvamu KMA esce discloedem Eccersam alteram viam, qu’a direite ad ad solutionem perveni sit borizontalis a qua grave descendit AL, Hig. LI.) quam oblique secent duae liheae Mk, mk angulut facientes intenit parounMn nunc ex omnibus arculs concentruis Ce, Mn. Cet centrut hatentibus in se quaeo illum Mm, quen grade ex altitudine scio DM de laprut bre vistituo tempurculo percuviat, quo cognitao habebo relationem inter NN et NK; verum ex intinilis arculis M componitur ipsa curva brachystochrona quasita MB, cujus radius circuli orculatoris est MK quo deteruinso determnatur etiat curva AMB. Cum igitur secundum hypothetia eomunem Galilaanam (generalem solutionem quam quilibet ad hujus imitationem nullo labore adinveniet brevitatis ergo omittimus) celeritates in C, M, C sint ut VCG, VMD, VCG seu cit Ve N, VMX. NCN, ipsi vero arculi Ce. Mm, Ce ut radii Ck1