# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/DE-611-HS-958803:0461 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/DE-611-HS-958803:0461?run=74 # Title: LBr. 57, 1 · Bernoulli, Joh. # Folio 230r, page id DE-611-HS-958803:0461 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 229v); this page is its right half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=DE-611-HS-958803&page=461 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/DE-611-HS-958803/jpgs/default/00000461.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 43 lines, status machine # Lines: 43 recognised, mean confidence 0.92 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. reverà non soloit, nec tamen etiam le non solvisce dicere voluit, ut sallem impenili ambigno verborum sencudcripereatuur: sed cur ita ferit laud dulie ut non omnino experceset gloriae sujus inventi, quamabatiis ae portain solan perferre non potuit ent jun et persuadeat cui valet se non curare glorcam cum tamen Caures las un multaieo quobrat dicit pocho se posse aperestame mino virender eagonoulatusce . erioneum atqrita nea interesce eam non gnode menta sunt, quibus pueios deterrent mihi vero permittat ut edam, aut ipso cavito prodebit. Ille qui vix unquam veritatea pu a sipe eriore adplo exhibuit; ille quo qungo parteant in lucem adidit paralogiimis fere nunquam cane jap mih ortenderit errorem milu qui soltussem nihabcntorea protundere hnsi pricis ma ture et accurate ia penritaverim: duis fulerit gracho Lingula de seditione querentes ait fauile judico, cur meum schediasma supprimeadum suadeat, ne scilicet sua regula pro comparandis arcubus paraboliere quam ipre profattar agrait tanquam inutili rejerta, jam ab alio meliorem editam approbare cogatur,imitando velpem in fabula, qua resuo quo infortunio anista cauda, socus persuadere conabatum, ut pariter caudat amputareat tanquam en hu alterum sche impedimeatum inurile et indecorum. diasma, quo fundamentum mea regulae explico, quod rogo ut pau lo attentius legat, judicabis dein quo jure Dn. Tuhirahant meom regulaa falsitatii accuret, aut quam aperte ut jartat ortendere mihi poscit eam esce erroneam: cetum tno: Menhenio si placet tranmille cum literis adjcclis; non dubito quin illud jum sine scrupu lo cit ais insertunt, et vel ideo qua hullartisit meatio _ni. Tochi Epuri. Ruantum ad ejus rationem secandi areat, sprevieam quia renota est et magno conatu parum practat; judicare utiqe debin exis quae vidi; si praeterea aliquid aliud in se habet, nempe ut jartat modum determinandi aleae quadraturat quotiet eat posti bilis id ego non Lomniavi, ortendat ergo, tunc demum laudabo ejus methodum: ait vereor ne hic iterum pro moreso solito plus siti suaque methodo ascribat quam practore possit: si audis promiscit mundus decipitur, Lane remo ei eruditione cedet: promittit utque eturque et antigua momissa novis continue inmulando es oculis avitirs quasi subducit, ne scilicet eorum comonetiem posit: alvero sciat se iprum moxime decipere, quando ingenuor quoque viros qui inani sactantia nec pasii dec patiere solent frivolii hujuimodi promisci contentoi esse putat, multum enim abexitimatione ejui decedit, quam alios conceperunt da epus ammine ingenum, aliirqu animmm dotibus