# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com
# Page: https://leibnizlegible.com/page/DE-611-HS-958803:0494
# Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/DE-611-HS-958803:0494?run=74
# Title: LBr. 57, 1 · Bernoulli, Joh.
# Folio 246v, page id DE-611-HS-958803:0494
# Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 244r); this page is its left half.
# Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=DE-611-HS-958803&page=494
# Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/DE-611-HS-958803/jpgs/default/00000494.jpg
# Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 50 lines, status machine
# Lines: 50 recognised, mean confidence 0.89
# Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German.
# Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text.
# Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote".
# After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line.

Adieci quia petus excerpla exliteris ad voldeum scriptis, vid ebis
et an ad objectionem ipunt sufficieater rerponderim. Jam coram ista
 dixeram quod mihi jam scribit ipii significandumr, rescilicet praeter
destencionem et impenetrabilitarem tertium quid requirere ad esset
tiam corporis quod contictat in vi ingenita ad contervationem
icium, unde aecestario vim elarticata omnibus corporibus, ex na
tura sua competere. Mlle autem regescit de aliquid datuere
 quod a concipere non possit; an illud tertium sit
subitantia en modut 2 Si modut, nihil novi esse. Cin subitantio
 au spiritus an corpus 2 aut forte tertium: hoc autem tertium
 explicari non posse, niri cum veteribus ad formam subitantialem
Edeu epploram recurrere velii. Ego quidem ipri respondi, sufficere
e 
experientiam nos docere, corpora quo dunora tanto perfecli
rem habere vim elarticom: hoc autem porita faule posse
et demonstrar quanlitatem virium conservari non vero quaalita
eelartica an corpoii sit congenila an a materia ambiente proveniat,
e
d egim me poste concipere Deum crease materiam cum conatu quodam,
id eit materiam tunc cum quiescere suvidetur habere Meda tanen
honcelenitatem infinite parvam, illamque sempen in materia manere quia semet
ea Deo fuerit impresta: atque hunc conatumm epsepseu motum infinitetur
dum qui prodnat illam intitam vim elarticam, unde non opus esse illam
c edivere ab anima quadom corporea seu subianforma subitantiali
Miror te quarere an ulla unguum portio detum materiae qua
ad aliam portionem habeat rationem inasignabilem; seu an defur
ala recta rerta utrinque terminata, sed quatamen ad aliam reitam
habeat rationem infinitam vel infinite paroam cum tamen
artualem materia divisionem in partes numero infinitas admittas;
enum si corpus finitum catet partes numero intinitat, credidi semper
et Anamnum credo minimam itarum partium debere ess habere
ad totum rationem inasignabilem seu entinite parvami. Nec opus est
ta artuali divisimre, sufficit talem particulam in toto coexitere, quem
cudmodum linea mathematica ccoexidit cum superficie vel superficies
cum corpore; vel quodlibet differeatiale cum suo integrali. vel ut optius
loquar quemadmodum secundum Harvaum et alios sed non seuindum
Lecvenhveck in animali innumera sunt ovacla, in quolibet voulo ational,
diculum inquo vel plura, in quolibet ammalcule (tremella) iterum inaumera ovu
du
ita et ita in intinitum. Sed quirquid sit cogitationet meas de intinitate
mundorum non procertis et demonitratis venditare volim. sed pro conjeclu
s
 rn tantum probabilibus: hoc prinipali fundamento nisus quod exirtentia
et eorum nullam implicet contradutionem, quodcognitio nortia ut defi
quana
denito ita de iatiniro sit tantum relativa, quod el in se ut neqe magnum
Eneque paroum ita nec intinitum nec finilum sit, quod tandem nullum lit argu
mentum contra intinitatem muadorum, quo non aque uli possent alius munde imolae
ad demonstrandum se solos este. Sed dabit, fortan ocano, qua Lur tupus explucaba
 in novistimis meis deperam ii fallor me tage nartum esse Hugeai comothenron, et as