# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/DE-611-HS-958803:0499 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/DE-611-HS-958803:0499?run=74 # Title: LBr. 57, 1 · Bernoulli, Joh. # Folio 249r, page id DE-611-HS-958803:0499 # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=DE-611-HS-958803&page=499 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/DE-611-HS-958803/jpgs/default/00000499.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 44 lines, status machine # Lines: 44 recognised, mean confidence 0.92 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. ad de Bernoul. 28 Jd 190 sene oblitus eram dicere, quod tamen fortasse jam Tibi notum est, Dominum Fratiem uum specimina quaedam dedisse in Actis primi problematis a TE in diario Gallico propositi, et a domino Mar, li one Hospitalio praeteriti, pro linea minima inter duo puncta ejusdem super– ficiei. Sed non dicit an possit generaliter Memini me Tibi dudum scribere quae occurrerit Methodus generalis. superficiem constare ex portio quod mihi nibus superficierum, in quibus minimae jam duci possunt, quales sunt planae aut sphaericae, tanquam elementis. Nam in plana minimae sint sunt rectae, in sphaera minimae sunt arcus magni. Jam quia ex Methodo mea generali directa Maxrmamminim aut minimor formarum maximum minimumve praestantium, etiam et linearum minimum praestantium, etiam partiones utcunque parvae minimum prae- stant; itaque ex puncto unique portionis seu hedrae (quod eligi potest maxime de terminatum) ad punctum alteridsportionis, et quaerenda est via minima com– ponima posita Ex minimis vis in utraque herra ad punctum in communi hedrarum sectione ita sumtum, ut summa sit possibilium minima. Sint hedrae trive planae sie spherieae (nempe portiones planorum vel sphaeregrum superficierum datam superficiem tangentium vel pi in sphaeris mabis osculantium) LMN et PMA habentes haec plana aut hae superficies sphaericae habeant communem in vel hedrae habeant communem in superficie data sectionem MN. Et sint duo punctasa datae superficiri viaera sed sibi indefinite vicina R et S, unum m in hedris istis diversiis posit quae in hedris istis duabus determinatam maxime (ob facilitatem alculispositionem habere intelliqantus querendum est sectionis Hedrarum communis MN, punctum tale T, ut minimarum ab A et s ad T, nempe ipsarum RY et ST (quae in hedris planis sunt rectae, in sphaericis arcus magnii summa RTF ST sit omnium possibilium minima et determinatio puncti. T dabit naturam curva nin linet minimae in superficie data ducendae, inter puncta sua minimae, generalem. Ex quibus deinde determ et harum linearum eae deinde eligendae itum luna Cregulariter) infinitae, quae transeunt per punctum et ex his demum na d quae a puncto dato e C occurrerit uod si Tibi alia faciderit via, tanto erit gratior. Sin hanc ipsam excolueris etiam sic inventa tendit ad alterum punctum datum jucundum erit intelligere Tuostudio eruta. Vale