# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/DE-611-HS-958803:0531 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/DE-611-HS-958803:0531?run=74 # Title: LBr. 57, 1 · Bernoulli, Joh. # Folio 265r, page id DE-611-HS-958803:0531 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 266v); this page is its right half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=DE-611-HS-958803&page=531 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/DE-611-HS-958803/jpgs/default/00000531.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 44 lines, status machine # Lines: 44 recognised, mean confidence 0.91 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. Amplitsine et Celeberr fautor. Honorat Groningae d. 8. Gbris reg qod litera mea quas perditas credideras ileum comparvecint val de lator. Paralogis mot epregorinnon quos ego fugitiva perlucratione notaveram, egregie in ordruem rederisto. Med judicio minime male faidet, si examen Teum quantuy ct ad acta miseris, ul qideat Grego rus ubi illud legerit, se calculum intiniteri malem nondum an eguta perfectione possidere ut qundem sibi imaginatur. Viso juo examine eoque perlena attentins, nunc maiis continmon in eo quod ilatim conjertarabam, quod scilivet pedea calieo auomod averit ad ut quod ex solutione portia qlasiveit modum solveadi: et hoc ere do ipa daram dedisse ut tot paralogismos consueret, illosque appa renti successu fasrnatar videre nequivent vel potius videre noluerit quos proculdubio ab alio comiso vidiscet; simiarum naturam habent, quae catulorum suorum deformitatea ut put chritudinem perfertam demirantur. Mecaoinio rexa iiua non improbo, et facile illa admittam ut Tua dovasurna, si modo claram eorum ideam mihrr excitaveris Kerponiiones Tun pro hoc nimis sunt caronicae. suntque definisi onec potius quam explirationes; videtur mini contradiatia dicere omnec termnos hujus progrestionis1 exirtere, intinit esimoi autem revera non esse terminoiisi enim infraite simi non exirtunt, tunc finit. Lantumm sunt ternitio, ergo non omnec exinunt contru hypotherin: video quidem quo lendas, nem pe non poste perveniri ad terminum infinitetimum, quiia quandim con Linuamus progrestionem tamdim termini sunt finita magnitadinie. sed non quaeritur quouiques non live aun sive conceptu peve nire postimur, sed quoncque a natura ipia jam perventaa fuerit: g concedis autem omnes terminos simul exiitere, ergo sane etiam in finit etimut exilit et revera exirtit vel revera eit niri enim escet non exiteret. Per materiam per se seu maternam primata sive molem a se cunda dirtinitam; dicis Te intelligere ad quad eu mere postioum, atque ab animabur seu fortaie sejuntum: Sed Carteri anus quisa maram nullam habet ideam, quique corporis naturam in exsentione unice ponita ha Tibi replicaret, se reccire quad illud st qudo a forsais sejunitum. 2 Inconpletum dici Tb esse, ait vum line possivea et passi vus sine artivo: potrosset dicere incompletur esse, materiam prmam sine forma, et forman sine materia prima; sed tune Car letiano nullata diiliaitionem agnosenti inter materiam et formam eadem quata praecedeata difficultas suboreretiu.