# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/DE-611-HS-958803:0573 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/DE-611-HS-958803:0573?run=74 # Title: LBr. 57, 1 · Bernoulli, Joh. # Folio 286r, page id DE-611-HS-958803:0573 # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=DE-611-HS-958803&page=573 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/DE-611-HS-958803/jpgs/default/00000573.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 74, 2026-09-06T16:05:13Z — 40 lines, status machine # Lines: 40 recognised, mean confidence 0.92 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. it Amipel S me atqe Celeberrime tantor e onoratissime Le Taniculum tot chartarum aggraver copor lad vice vatde bievit esse. Ccce huc responrionem bolden jam ante decemdium acceptan: ejus inctantia prae primis eo collimure vi deatur, ut demonchelur axiomalaua quod aulca detur trancite per saltum; quod elarticilas corporibus sit escentialit; quod omais subilantia et natura sua sit necessario piliva; quod inertia ma Terda sit aliqcid diclinitum ab exteatione; quod praeter estentionea requiratur vis qua sit initar anima et quod illa vii possit concipi sihe causa et fundamento sui. Voces viitualiter et fanaliter ut pravideras eum etiam turbarunt. non satis iatelles iste videtur vim argumenti quo concluditur vires corpouis sive contenuo sive per vices ad eanden altitudinem ancendentio esta eardem: respondebis igitu ad hac drkiase placuenit estd Tuac nudint tertius acceptat hac habe: Deviaxima libiplurimum; quod fratiea meum comen dare non fuerir dedignatus; favoie hunc in me collatum datas quavis ovanone demereir conator. Qua poscibilia velim possibilia nos quidem semper non possumus determinare; credere Lamen quae Deiiprudeatia non convenivat ejudea poteatiae non convetire ob rationem in praecedentibus meit allatam: et dicoa atio necestatatis hypotheticae ab absoluta in Deo nihil realitatis habet, nec nisi sola ratione locum habet. interim non nego Diviaae plurima nos cognonere quae sapientiae hutitia quauat conformia sednon omria cognosimus. Vidersidem mecua aliis tantum ver bii sentire quando dicis malum interdum bono conjunitum reali tate ejus augere et ulile esce ut umbra in pictura et disconantia rationem distemitasse vaviola plenis, atomos organicis, ob quam pictor umeras picturae vel musicut disconantias hainioniae ad mniscet. ubi veco dicis tum demum permisca esce mala cunque supe matadesa noa ulgatum illud ac dportet marris mali vitgudivel bocsi obfinens causa nonfacienda suat mala ut ederiaat bona. ad reliqua tuarum literarum praesertia quae de linione anima et corscoris in schedias mata exponis alio comodiori tempore respondebo. duam tamen en ante cessum pleraque mili valde placere; unum fantum eit alterumve quod simpulum anjicere posiet; ut quando aic searationibus similitudinem aliquam intercedere cum ipcis verlgiu