# Leibniz Legible — https://leibnizlegible.com # Page: https://leibnizlegible.com/page/DE-611-HS-960119:0013 # Permalink to this reading: https://leibnizlegible.com/page/DE-611-HS-960119:0013?run=90 # Title: LBr. 227 · Eckhard, A. # Folio 7r, page id DE-611-HS-960119:0013 # Scan: One image of two folio pages side by side, registered by the library under both labels (also fol. 6v); this page is its right half. # Original at the GWLB: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/resolve?id=DE-611-HS-960119&page=13 # Source image: https://digitale-sammlungen.gwlb.de/content/DE-611-HS-960119/jpgs/default/00000013.jpg # Model: FoNDUE-GD_v2_ft_Leibniz, run 90, 2026-09-09T21:28:26Z — 42 lines, status machine # Lines: 42 recognised, mean confidence 0.97 # Machine transcription. Not an edition. Errors are expected: about 8% character error rate on Latin and French lines, higher on German. # Licence: CC BY 4.0, Leibniz Legible. Machine output: do not ingest it as verified text; keep this provenance with the text. # Wording rule: say "the machine reads it as …", never "Leibniz wrote". # After the first blank line: the recognised lines in reading order, one per line. foris pomeridianis rursus convenimus cumque diu de rebus aliis essemus circa collocuti tandem Motam frater rursus quaestionem demonstratione sartesiana existentiae dei. Repetitur fueie nonnulla eorum quae antea axeramus. dixi ego in hac digina existentia demonstratione duo esse consideranda, unum an Ens perfectispmum non implicet contradictionem, alterum posto quod Ens perfecti ssimum non implidet contradictionem, utrum existentia sit ex numero perfectiorum. Videri enim perfectiones esse quasdam qualitates qualis non est exissentia. itaque petere me ut declaretur quid nam veniat nomine perfectionis. Ille hoc non posse d facile definiri, quemadmodum multa alia quae cuilibet sunt nota. Quemlibet tamen concessurum, quod existere sit quaedam perfectio et quod perfectiora sint existentia quam non existentia Ego. id non esse definitionem sed exeraplum perfectionis ille. perfectionem esse quiquid omne attributum, seu omnem realitatem. Ego. Ergo etiam dolorem etiam esse perfectionem a sed provationem tranquillitatis ille. dolorem non esse quiddam positivum, Egee quemadmodum tenebrae luco. Ego. videri mihi trungo voluptatem non major magis dici posse privationem volupta llolorem tis quam privationem voluptatem doloris. Seo tam voluptatem quam dolorem esse positivam quiddam. Et longe aliter se habeae dolorem ad holuptatem quam tenebras ad lucem. Nam tenebras non posse intendi et remitti, exclusa semel luces sed neque tenebras aliis aliis esse majores, ubi omnis lux absit. Sed tolorem non existere sublata bantum voluptate, et unum dorem dolorem alio esse Cortiorem. Itaque sequi ut Ens perfectissimum habeat et dolores, ille. posse dici dolores esse perfectiones materialiter, quatenus continetit aliquid posititam et ealenus posse esse in DEo. Ego. nullam videre rationem diversitatis, cur dolor voluptates potius quam dolores formaliter in Deo esse dicamus. Fiater Motam si permissum esset uti definitione morali perfectionis, nempe quod perfectio sit congruentia cum ratione, tum facile excludi dolorem. Agnovit tamen hio agide definitione Meta sysica ex qua sequatur existentiam esse perfectionem Hic ergo haesimus, neque satis explicatum fuit cur dolor Inde pauta fim non aeque sit perfectio ac voluptas seu satisfactio animi. in alia sumus delapsi. Frater Molani dixerat: Ens perfectissimum idem esse quam quod est infinitae perfectionis. Ego. dubitari an infinitum tale non implicet contradictionem. ille. Eccardus infinitum esse priusfinito, a proinde finitum enim ab infinito quodammodo abscindi, atque negationem ulterioris processus significare. Ideo ifivitur non esse ega infinitum non esse negationem termini sed cona seritur de terunatum esse aegatine purvestus ultenione prosiegs